วูบๆๆ!
ทำนองมรรคาทะลักทลายเข้าไปในห้วงสำนึกของหลินมู่เฟิง โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
ขณะเดียวกันนั้นเอง พลังปราณทั้งหลายก็พวยพุ่งจากตันเถียน ส่งไปยังทั่วทั้งร่างของเขา
ทั้งมากมายและเข้มข้น
คล้ายกับกำลังท่วมท้นจนเขาจมลง
“อดทน ตนต้องอดทนไว้!”
เขาเริ่มประมวลทุกสิ่งอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ย้ำเตือนตนเองอย่างไม่ลดละ ห้ามกระโตกกระตากต่อหน้าปรมาจารย์จนทำให้ปรมาจารย์เดือดดาลเป็นอันขาด
อีกด้านหนึ่ง หลินชิงอวิ๋นจ้องมองน้ำแกงนกอินทรีเบื้องหน้าตน ในใจรู้สึกตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก นี่เป็นถึงน้ำแกงนกอินทรีซึ่งอุดมไปด้วยสรรพสิ่งล้ำค่า
เกรงว่าทั้งโลกบำเพ็ญเซียนคงหาสิ่งที่มูลค่าสูงล้ำเท่าน้ำแกงหม้อนี้ไม่ได้อีกแล้ว
นี่หรือคือผู้ยิ่งใหญ่ น้ำแกงแสนง่ายดายเพียงเล็กน้อยก็พอจะทำให้คนคนหนึ่งเสวยสุขไปชั่วชีวิตแล้ว
นางค่อยๆ หยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำแกง งับเข้าปากของตน
น้ำแกงมันเลื่อม ไหลไล้เรียวลิ้นของตน รสชาติอันโอชะกำจายเข้ายึดครองประสาทสัทผัสแล้วสิ้น ทำให้ทุกอณูทั่วทั้งร่างกายของเขาโปร่งสบายสำราญเต็มที่
“อึกๆ”
น้ำแกงละมุนลื่นไหลลงตามคอ หลงเหลือกลิ่นหอมกรุ่นไว้เป็นร่องรอยระหว่างทาง
“โอ้…”
หลินชิงอวิ๋นส่งเสียงฮัมขึ้นจมูก
