ลึกถึงรสชาติอีกสักพัก
กระนั้นท่าทีดื่มด่ำเช่นนี้ก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขามีความเคารพต่ออาหาร ยอดเยี่ยม
หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นได้ฟังคำพูดของหลี่เนี่ยนฝาน สีหน้าเผยความรู้สึกสับสน
หากตนกินช้าเกินไปก็จะเท่ากับไม่เคารพปรมาจารย์ แต่หากกินเร็วไปก็จะย่อยสลายพลังไม่ทัน!
ช่างมันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามทำให้ปรมาจารย์เคืองโกรธ!
พวกเขากัดฟัน ทันใดนั้นก็เร่งความเร็วในการกินอาหาร
นั่นทำให้ทำนองมรรคาและพลังปราณสะสมอยู่ในร่างกายทบทวีขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายย่อยสลายพลังไม่ทัน ร่างของพวกเขาร้อนผ่าว สมองส่งเสียงดังก้อง ไม่อาจทนไหวอีกต่อไป
แต่ว่าพวกเขาก็ไม่กล้าเผยมันออกมา ทำได้เพียงกัดฟันทนทุกข์ระทมต่อไป
ครั้นอดทนจนถึงขั้นสุด เหงื่อกาฬก็อาบโซมกาย ลมหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำ และสมองมึนงงพร่าเลือน
ถึงแม้ปฏิกิริยาของพวกเขาจะรุนแรงอยู่บ้าง ทว่าเหงื่อไหลไคลย้อยยามกินน้ำแกงนั้นมิใช่เรื่องแปลก
หลี่เนี่ยนฝานเองก็อุ่นวาบไปทั้งตัว ฉะนั้นจึงไม่ได้เอะใจแม้แต่น้อย ทว่ากลับชำเลืองมองน้ำแกงซึ่งเหลืออยู่ก้นหม้อ ขมวดคิ้วมุ่นพลางพึมพำว่า “ตอนนี้โทรทัศน์ก็มีแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีตู้เย็น น้ำแกงที่เหลือคงต้องเททิ้งไปเสีย”
ยังขาดตู้เย็น?
