เลยว่ามันกลับเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาที่สุด
เห็ดและต้นหอมซึ่งเจือปนทำนองมรรคา
ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนในชีวิต!
เฮ้อ จิตเต๋าของตนยังต้องพัฒนาอีก ในเมื่อเป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ปลูก ไหนเลยจะธรรมดาไปได้เล่า
“ผู้เฒ่าหลิน แม่นางหลิน พวกท่านทำอะไรอยู่หรือ กินช้าเหลือเกิน” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถามพวกเขาอย่างคลางแคลงใจ “หรือว่าน้ำแกงนกอินทรีไม่ถูกปาก”
ไม่รู้ว่าทั้งสองคนมัวทำอะไรกันอยู่ หลินมู่เฟิงกินไปแค่ชามเดียวก็นิ่งค้างไปอย่างนั้น ส่วนหลินชิงอวิ๋นก็ยิ่งกว่าซะอีก กินไปแค่คำเดียวก็อึ้งงันไปเช่นเดียวกัน
หลินมู่เฟิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ประหวั่นพรั่นพรึงจนหัวใจกระตุกวูบ รีบพูดว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่ น้ำแกงนกอินทรีเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดที่ข้าเคยกินมาในชีวิต! ข้ากำลังหวนระลึกถึงรสชาติ! ใช่แล้ว เป็นเพราะอร่อยยิ่งนัก ข้าจึงอดหวนระลึกถึงรสชาติไม่ได้”
หลินชิงอวิ๋นรีบร้อนพยักหน้าตาม “ใช่แล้ว! คุณชายหลี่ พวกข้ากำลังหวนระลึกในรสชาติ อร่อยจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยละ”
“ชอบก็ดีแล้ว แต่ว่ากินหมดแล้วค่อยหวนระลึกถึงรสก็ยังไม่สาย” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย
เป็นคนที่พิถีพิถันเสียจริง
การกินอาหารก็เหมือนการดื่มชา กินหนึ่งคำยังต้องหวนระ
