หม้อเต็มๆ เชียวนะ!
น่ากลัว น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!
สำหรับปรมาจารย์แล้ว ทำนองมรรคานั้นไร้ค่าไร้ราคาหรืออย่างไร
เขามองน้ำแกงนกอินทรีอีกครา เสาะหาแหล่งกำเนิดทำนองมรรคา
นกอินทรีภูเขาไม่ใช่แน่ โอสถวิเศษหญ้าเซียนก็ไม่ใช่ หยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีก็ไม่ใช่ ธาราปราณก็ไม่ใช่ ก็เหลือเพียงเห็ดและต้นหอมซึ่งใช้แต่งรสแล้วละ!
เฮือก
การคาดเดานี้ทำให้สมองของเขาแทบระเบิดเป็นจุณ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เขาฝืนบังคับความตื่นตระหนกในใจ ตักน้ำแกงให้ตนเองอีกหนึ่งชามอย่างระมัดระวัง ทั้งยังจงใจตักเห็ดขึ้นมาด้วย
ครั้งนี้ เขาไม่กล้ากินหมดในรวดเดียว แต่กลับเม้มปากน้อยๆ งับเห็ดชิ้นหนึ่งเข้าปาก
เห็ดแช่ลงในน้ำแกงจนอ่อนนุ่ม รสชาติส่วนใหญ่หลอมรวมอยู่ในน้ำแกงเป็นที่เรียบร้อย ถึงแม้จะยังคงความอร่อย แต่ก็อร่อยสู้กินน้ำแกงไม่ได้
หลินมู่เฟิงมิได้ใส่ใจเรื่องรสชาติมากนัก กลับค่อยๆ เคี้ยวเห็ดเบาๆ
“ฮึก”
ครั้นเมื่อกัดเห็ดออกเป็นสองซีก ความรู้สึกพิศวงก็พลันโอบล้อมหลินมู่เฟิง ทำให้สมองของเขาแจ่มชัดขึ้นทันใด
หะ หะ เห็ด…
เห็ดนี่มีทำนองมรรคาแฝงอยู่เชียวรึ?!
เขางุนงงไปทั้งตัว เดิมทีคิดว่าสิ่งที่ธรรมดาสามัญที่สุดในน้ำแกงหม้อนี้ก็คือเห็ดและต้นหอม นึกไม่ถึง
