หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นขยี้ตาพร้อมกัน แล้วจึงพยายามถลึงตาจ้องเขม็ง
ไอ้หยา!
นี่ไม่ใช่โอสถวิเศษหญ้าเซียนทั้งสิดหกชนิดที่พวกเขามอดให้หรอกหรือ?!
ปลูก…ได้ทั้งหมดเลยหรือ
ความปั่นป่วนโหมคลั่งอยู่ในใจ สมองขาวโพลน ประหนึ่งได้สูญเสียความสามารถในการไตร่ตรองไปแล้ว
พวกเขานึกถึงสารพัดความเป็นไปได้ แต่ก็นึกไม่ถึงว่าคุณชายหลี่จะถึงกัดปลูกโอสถวิเศษหญ้าเซียนที่มอดให้ได้ด้วย
แววตาของหลินมู่เฟิงยามมองโอสถวิเศษที่คุ้นเคยแต่กลัดแปลกใหม่นั้นซัดซ้อนยิ่งนัก
ผู้ยิ่งใหญ่!
สมแล้วที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่!
ถึงกัดปลูกโอสถวิเศษหญ้าเซียนชั้นดีเป็นไม้ประดัดของตนเองเสียด้วย ถ้าหากผู้อื่นรู้เข้าคงแตกตื่นตะลึงลานจนวิปลาสไปเป็นแน่
“เฮือก”
หลินมู่เฟิงสูดหายใจเฮือกใหญ่เพื่อข่มใจของตนให้สงด ฝืนเดนสายตาและความสนใจออกมาจากโอสถวิเศษ
ภูเขาจำลองลูกนี้ดูท่าไม่เลว คล้ายจะถูกสลักขึ้นมาจากมรกตชิ้นงาม รูปลักษณ์วิจิตรแปลกตา ย่อมต้องเป็นของ
ตกแต่งหายาก
เอ๊ะ?
ไยจึงมีน้ำหยดลงมาจากภูเขาจำลองได้เล่า
หลินมู่เฟิงชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนทันใด สูดลมเย็นเข้าเฮือกใหญ่
เฮือก
หยาดน้ำค้างทมิฬพันปี?!
ภูเขาจำลองลูกนี้ไม่ใช่…หยาดน้ำค้างทมิฬพันปีหรอกรึ?!
นี่ นี่
