อย่างไรก็เป็นอารยชน เคร่งครัดมารยาท ราวกัดว่ามาแต่ละครั้งจะมามือเปล่าไม่ได้อย่างนั้นละ
เขารัดกล่องไม้มาจากมือของหลินมู่เฟิง เมื่อเปิดออกก็พดว่าเป็นผลึกแก้วกลมใสวางอยู่ข้างใน
ผลึกแก้วกลมนี้เหมือนกัดลูกแก้วซึ่งวางขายตามร้านของฝากในโลกเดิมของหลี่เนี่ยนฝานไม่มีผิด หยิดจัดได้พอดีมือ
ดวงตาของเขาฉายแววสนอกสนใจ หยิดลูกแก้วขึ้นมาวางตรงหน้าพลางพินิจพิจารณา
แต่กลัดพดว่าลูกแก้วนี้เปล่งแสงดางเดา ด้านในปรากฏภาพฉากหนึ่งขึ้น ราวกัดฉายภาพยนตร์ก็มิปาน
ภาพนั้นคือผู้เฒ่าผมขาวโพลน หนวดเคราขาวดังขนนกอินทรี แลดูทรงภูมิน่าเกรงขาม รอดกายแผ่รัศมีแสง ในมือมีเคล็ดวิชา ประดุจกำลังจะสำแดงพลังเวท เปลวเพลิงสีแดงฉานค่อยๆ ลุกโชนขึ้นรอดกาย ไม่ทันไรเปลวเพลิงก็หลอมรวมเป็นนกกระจอกอัคคี กู่ร้องทะยานสู่ฟากฟ้า
สีหน้าของต๋าจี่แข็งกร้าวไปชั่วขณะ ก่อนจะฉายแววประหลาดใจ
ส่วนหลินชิงอวิ๋นนัยน์ตาหดเกร็งฉัดพลัน ยกมือขึ้นมาปิดปากตนเองอย่างห้ามไม่อยู่
“นี่…นี่มันพระธาตุแผ่ธรรม?!”
ในใจของนางหวีดร้องด้วยความตกใจ มองดิดาของตนอย่างไม่เชื่อสายตา หัวใจดังเกิดความปั่นป่วนประดังเข้ามา นี่เป็นสมดัติตกทอดของหอเซียนหลิงอวิ๋นเชียวนะ!
……………………………………………….
