ารย์ถึงได้ยินดีมอบใบชาให้พวกเจ้าคนละถุง” หลินมู่เฟิงสีหน้าอิ่มเอิบ บุตรสาวของตนจับพลัดจับผลูมาได้รับโอกาสเช่นนี้ นับเป็นวาสนาของทั้งหอเซียนหลิงอวิ๋นโดยแท้!
ใบชานี้มีทำนองมรรคาเจือปนเชียวนะ ปรมาจารย์อาจมิได้ยี่หระ แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว ทำนองมรรคานั้นไม่อาจประเมินค่าได้ นับเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นไปได้ทั้งปวง!
อย่าว่าแต่โอสถวิเศษและหญ้าเซียนสิบหกต้นเลย ต่อให้มียี่สิบหรือสักหนึ่งร้อยต้นก็ไม่อาจเปรียบได้กับครึ่งส่วนของใบชานี้!
หลินมู่เฟิงพูดต่อ “ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด ในบรรดาคนเหล่านั้น เจ้าจริงใจมากที่สุด ดังนั้นปรมาจารย์จึงสัญญากับเจ้าเพิ่มอีกข้อหนึ่ง”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”
หลินชิงอวิ๋นพยักหน้า หรือว่าเขาจะคาดการณ์ได้แม้แต่การปิดด่านทะลวงขั้นของบิดาตน!
พลังระดับนี้…น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว
“คำสัญญานี้ใช้ไม่ได้หรอก!”
หลินมู่เฟิงตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะ น้ำเสียงแน่วแน่ “นี่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างพวกเรากับปรมาจารย์ ห้ามใช้มันเด็ดขาด นอกเสียจากว่าเข้าตาจน! อีกทั้ง…อย่าได้เอ่ยคำขอร้องสุ่มสี่สุ่มห้า ต้องรู้ขอบเขต มิฉะนั้นอาจทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคืองได้!”
คำสัญญานี้ล้ำค่านัก ลำพังแค่คิดหลินมู่เฟิงก็ตื่นเต้นจน
