ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้ไม่นานผู้บำเพ็ญเซียนยกพวกกันมากลุ่มใหญ่ บินผ่านบนท้องฟ้าไปๆ มาๆ ผู้
บำเพ็ญเซียนเพิ่งจะไป ในป่าก็มีเสียงเอะอะมะเทิ่งอีกแล้ว เสียงพวกนี้คงไม่ใช่เสียงร้องของปีศาจหรอกใช่ไหม หรือว่าจะเป็น…ผี?”
เขานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง ถึงกับชักจะสงสัยว่าตนคิดถูกแล้วใช่ไหมที่มาอาศัยอยู่ในป่า กลางป่าเขาแสนวังเวง เรือนสี่ประสานธรรมดาๆ ของตนจะไปมีอะไรให้พวกนั้นมายุ่มย่ามกัน
ต๋าจี่ยืนอยู่ในเรือน ยามที่ได้ยินเสียงร้องระงมดังมาจากทั่วสารทิศ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย นัยน์ตานิ่งสงบฉายแวว
เย็นชาขึ้นมา
กล้ารบกวนการพักผ่อนของคุณชาย เจ้าปีศาจพวกนี้รนหาที่ตายเสียแล้ว!
นางเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ เปิดประตูเสียงดัง ‘แกร็ก’
เบื้องหน้าไม่ไกล เงาร่างสีขาวกำลังชะเง้อชะแง้แลหา ชั่วขณะนั้นร่างเล็กก็สะดุ้งโหยง กระโจนลงมาด้วยความตื่นเต้น
“ท่านพี่~”
ดวงตาของจิ้งจอกหกหางสุกสกาวขึ้นมา โผเข้าหาอ้อมอกของต๋าจี่ ศีรษะซุกไซ้ไม่หยุด
ต๋าจี่อึ้งงันไป สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของจิ้งจอกน้อย รีบร้อนเอ่ยขึ้นว่า “เป็นอะไรไป”
“ข้าตกใจแทบแย่”
จิ้งจอกน้อยตบอกของตนเบาๆ หางทั้งหกสั่นระรัว “เมื่อคืนวานจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินนำเหล่าป
