น้ำชาไหลรินเข้าปาก ระคนความขมเฝื่อน พาลให้ผู้เฒ่าชุดดำชะงักงันไป
เขาสัมผัสได้ว่าน้ำชาแผ่ซ่านไปทั่วทันทีที่ไหลเข้าปาก ตนยังไม่เชื่อเลยว่าเพิ่งดื่มน้ำชาเข้าไปเพียงคำเดียว
“ชานี้…”
เขามองประเมินชาตรงหน้าถ้วยนี้อีกครา แล้วก็พบเรื่องประหลาดในนั้นทันที
ใบชาเหล่านี้ขนาดเท่ากันทุกกระเบียดนิ้วยามลอยอยู่ในน้ำ อีกทั้งยังค่อยๆ ละลายอย่างช้าๆ!
การละลายเช่นนี้มิใช่ละลายไปกับน้ำ หากแต่เป็นการละลายกลายเป็นสิ่งพิเศษบางอย่าง คล้ายกับว่าจะเป็น…ทำนองมรรคา?
ไม่ผิดแน่ เป็นทำนองมรรคาจริงๆ!
ชานี้ชงออกมาเป็นทำนองมรรคา!
เฮือก
ผู้เฒ่าชุดดำสองตาเบิกกว้าง ทั้งร่างสั่นสะท้าน สมองชาวาบในทันใด
หวึ่ง!
และในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่าสมองของตนคำรามร้อง ประหนึ่งมีเสียงระฆังดังกังวานขึ้นข้างหู!
กลองพลบเพล้ระฆังเบิกอรุณ ตื่นรู้แจ่มแจ้ง!
สมองของเขาพลันโปร่งโล่งในชั่วขณะ อายตนะ[1]ทั้งปวงล้ำเลิศขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ขั้นเฟินเสิน!
สิ่งที่แบ่งแยกก็คืออายตนะ!
ปุๆๆ!
คอขวดเหล่านั้นเปรียบประหนึ่งแผ่นกระดาษชั้นเดียว ทะลุทะลวงสะเปะสะปะยามอยู่ต่อหน้าเขา
ผู้เฒ่าชุดดำสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของตนได้อย่างชัดเจน ประดุจกินสารกระตุ้นประสาท พลังทบทวีข
