ึ้นไม่หยุดหย่อน ทลายทุกสิ่งอย่างประหนึ่งบุกฝ่าลำไผ่ แม้แต่ตนเองก็ตกใจเช่นกัน
การตื่นรู้ของข้าสูงส่งเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน หรือว่าข้าจะ….มีความสามารถเลิศล้ำผิดมนุษย์มนาจนตรัสรู้แล้ว?
ด้านนอกหอเซียนหลิงอวิ๋น ทุกคนล้วนเฝ้ารออย่างกระวนกระวาย เกิดอะไรขึ้นกับท่านประมุขกันแน่
หลินชิงอวิ๋นกัดริมฝีปาก สาวเท้าออกไปด้านนอกอย่างไม่เป็นสุข ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
นางไม่รู้ว่าตนเองคิดอะไร ในสมองปั่นปวนไปหมด
เสียใจไหม
คงจะไม่!
นางเชื่อมั่นว่าคุณชายหลี่เป็นปรมาจารย์ สิ่งที่นางเลือกสรรย่อมไม่ผิดพลาด
นางเพียงละอายใจต่อบิดา อีกทั้งยัง…คาดหวังในใบชาที่คุณชายหลี่มอบให้
ของที่คุณชายหลี่มอบให้ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
นางมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสามของหอเซียนหลิงอวิ๋นอย่างอดไม่ได้ เอ่ยถามอย่างประดักประเดิด “ผู้อาวุโสทั้งสาม ท่านพ่อข้าจะทะลวงขั้นสำเร็จหรือไม่”
ผู้อาวุโสทั้งสามมองหน้ากัน รอยยิ้มขมขื่นฉายวาบในแววตาของอีกฝ่าย
ผู้อาวุโสใหญ่ถอนใจแผ่วเบา ส่ายหน้าพลางเอ่ย “หากปราศจากโอสถวิเศษ เกรงว่าจะมีโอกาสน้อยนัก!”
เขาไม่กล้าเอ่ยบริภาษ ทว่าในน้ำเสียงก็แฝงการกล่าวโทษอย่างเลี่ยงไม่ได้
เฮ้อ บุตรสาวของท่านประมุขไยจึงทำเรื่องผิด
