านขึ้นมา
ในเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว กลืนพลังปราณโดยรอบไปจนหมดจนที่แห่งนี้กลายเป็นห้วงสูญญากาศพลังปราณ
เป็นการชั่วคราว!
จากนั้นก็เป็นผู้เฒ่าชุดดำเหาะออกมาจากตำหนักใหญ่ ใบหน้าฉายรอยยิ้มลึกล้ำเกินคาดเดา กลิ่นอายบางเบา
เหนือปุถุชนแผ่นซ่านออกมาจากร่างของเขา
“ทะลวงขั้นแล้ว ประมุขทะลวงขั้นแล้ว!” ผู้อาวุโสทั้งสามได้สติกลับมาก่อน เอ่ยขึ้นทันควันอย่างเต็มตื้น “ยินดีกับท่านประมุข!”
บรรดาลูกศิษย์ต่างเอ่ยเซ็งแซ่ด้วยความตื่นเต้น “ยินดีกับท่านประมุข!”
ชายชราชุดดำเพียงโบกมือให้พวกเขาอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นทั้งร่างก็วาบมาปรากฏเบื้องหน้าหลินชิงอวิ๋น เอ่ยถามเสียงแทบสั่นเครือ “ชิงอวิ๋น ใบชานั่นยังมีอยู่ไหม ให้ข้าดูหน่อย ให้ข้าดูหน่อยเร็ว!”
หลินชิงอวิ๋นหยิบถุงชาในมือออกมา เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านพ่อ เหลืออยู่เท่านี้แล้วเจ้าค่ะ”
“น้อยเกินไป น้อยเกินไป!” สายตาของผู้เฒ่าชุดดำจับจ้องถุงใบชาเขม็ง ราวกับเห็นของเลอค่าหายาก “ของล้ำค่า
เช่นนี้ ต่อให้มีเพียงน้อยนิดก็ยังมีค่าหาใดเปรียบ เจ้ามีมากมายเช่นนี้ ย่อมมากพอให้หอเซียนหลิงอวิ๋นของข้าไร้พ่ายไปนับหมื่นปี!”
ผู้อาวุโสทั้งสามใจเต้นระส่ำ ใบหน้าฉงนสนเท่ห์ ตกตะลึงกับคำคุยโวของป
