ชื่อ รู้สึกประหนึ่งอยู่
ในดินแดนแห่งความฝัน
ผู้เฒ่าชุดดำมองหลินชิงอวิ๋นอย่างกระวนกระวาย น้ำเสียงสั่นเทา “ลูกข้า ใบชาของเจ้าได้มาจากปรมาจารย์หรือ”
“อื้ม” หลินชิงอวิ๋นพยักหน้า
“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม!”
ผู้เฒ่าชุดดำสัมผัสได้เพียงว่าเลือดลมในร่างกายโคจรเร่งเร็ว ปะทะห้วงสำนึก หัวใจสูบฉีด ประหนึ่งกำลังจะหลุด
ออกจากอก
“ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ผู้ไร้เทียมทาน!” ผู้เฒ่าชุดดำสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่งยวด “ลูกข้า เจ้าคงไม่ได้ล่วงเกินเขากระมัง”
หลินชิงอวิ๋นกลอกตาอย่างห้ามไม่อยู่ “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าอย่างข้าจะล่วงเกินปรมาจารย์หรือ”
“ก็จริง ถ้าหากเจ้าล่วงเกินปรมาจารย์ เป็นไปได้มากว่าป่านนี้หอเซียนหลิงอวิ๋นคงไม่เหลือแล้ว” ผู้เฒ่าผ่อนลมหายใจยาว จากนั้นจึงเอ่ยว่า “โอกาส นี่เป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่! สมแล้วที่เป็นลูกข้า ถึงกับมีวาสนาเช่นนี้ รีบเล่าให้ข้าฟังเร็ว”
หลินชิงอวิ๋นเพิ่งเอ่ยปากพูด ผู้เฒ่าชุดดำก็กลับรีบยกมือขึ้นตัดบท
สายตาของเขาเบนไปยังผู้อาวุโสทั้งสาม เอ่ยว่า “เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่นัก มีคนรู้น้อยย่อมดีกว่า! หลินมู่เฟิงขอเชิญผู้อาวุโสทั้งสามกลับไปก่อน!“
เดิมทีผู้อาวุโสทั้งสามหูผึ่งเตรียมสดับรับฟังแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นก็
