วิ๋นเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “อาจารย์โปรดอธิบาย”
“ปรมาจารย์บอกแล้วว่าเดิมทีจะมอบเพลงให้พวกเรา ไฉนจึงไม่ให้แล้ว ก็เพราะพวกเราทำภารกิจที่เขามอบหมายไม่สำเร็จน่ะสิ!”
เหยาเมิ่งจีกล่าวอย่างขมขื่นเหลือแสน “พวกเราไปสังหารจักรพรรดิปีศาจจันทราเงิน แต่กลับปล่อยให้มันหนีรอดไป ทั้งยังลำบากให้นายท่านสุนัขต้องลงมือ ปรมาจารย์ย่อมขุ่นเคืองอยู่ในใจ เฮ้อ เจ้าหมากตัวนี้ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!
หากรู้แต่แรกว่าเป็นเช่นนี้ ต่อให้พลังบำเพ็ญของข้าต้องมอดไหม้ ก็ต้องจับจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินมาสังหารกับมือให้จงได้!”
“แต่ว่าปรมาจารย์ไม่ได้บอกให้พวกเรามารับไปครั้งหน้าหรอกหรือ” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยถามอย่างฉงนใจ
“เจ้าโง่หรืออย่างไร เจ้าคงไม่ได้กล้าเข้าไปขอของจากปรมาจารย์ตรงๆ หรอกกระมัง” เหยาเมิ่งจีเอ่ยประหนึ่ง
หลอมเหล็กไม่เป็นเหล็กกล้า “ความหมายของปรมาจารย์ก็คือจะดูผลงานของพวกเราในครั้งหน้า!”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้ว!”
ฉินม่านอวิ๋นพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง ขณะเดียวกันก็ลอบทอดถอนใจ ยังมีหนทางอีกยาวไกลให้ตนต้องเดินต่อไปจริงด้วย
“ข้าได้ประโยชน์มากโขจากบทเพลงของปรมาจารย์ เตรียมปิดด่านกักตนเพื่อทบทวนสิ่งต่างๆ ให้กระจ่างสักระยะ”
เหยาเมิ่งจ
