ใจ พยายามควบคุมอัตราการ
เต้นของหัวใจอย่างเร็วที่สุด
นี่เป็นบทเพลงเซียนเชียวนะ!
สำหรับผู้ฝึกฉินแล้ว บทเพลงที่ดีก็เท่ากับโอกาสอันยิ่งใหญ่แล้ว!
ต่อให้นำอาวุธเซียนมาแลกก็ไม่ยอม!
เดิมทีคิดว่าการได้ฟังคุณชายหลี่บรรเลงก็เป็นวาสนาแล้ว นึกไม่ถึงว่าคุณชายหลี่จะถึงกับยอมมอบเพลงให้ด้วย!
น่าตกตะลึงเหลือเกิน!
เหยาเมิ่งจีรีบบอกว่า “เช่นนั้นก็ขอบคุณคุณชายหลี่แล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ท่านชอบก็ดีแล้ว ครั้งหน้าอย่าลืมมาเอาไป”
คนเขายกเครื่องทำเยลลี่ให้กับตน ตนก็ต้องแสดงน้ำใจสักหน่อย ทำสิ่งที่ตรงกับความสนใจของเขาย่อมเป็นเรื่อง ที่ดี
เหยาเมิ่งจีไม่กล้ารบกวนหลี่เนี่ยนฝานต่อ จึงหยัดกายลุกขึ้น เอ่ย “วันนี้รบกวนคุณชายหลี่แล้ว พวกข้าขอลาตรงนี้”
“ค่อยๆ เดิน ข้าไม่ไปส่งนะ”
…….
ครั้นเดินออกมาจากเรือน เหยาเมิ่งจีจึงถอนหายใจยาวอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ฉินม่านอวิ๋นจึงถามด้วยความสงสัย “อาจารย์ ท่านเป็นอะไรหรือ ปรมาจารย์รับปากว่าจะมอบเพลงให้แล้ว ท่านควรดีใจไม่ใช่หรือ”
“ม่านอวิ๋น ความเข้าใจของเจ้าน่ะย่ำแย่เกินไป” ดวงตาของเหยาเมิ่งจีเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ส่ายหน้าพลางเอ่ย “เจ้าไม่กระจ่างในปริศนาในคำพูดของปรมาจารย์”
ฉินม่านอ
