บโจมตีสิบด้าน!”
ลอบโจมตีสิบด้าน?
หัวใจของเหยาเมิ่งจีและฉินม่านอวิ๋นเต้นโครม จากนั้นก็ฉีกยิ้มขมขื่นอย่างอดไม่ได้
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ใช่การลอบโจมตีสิบด้านหรอกหรือ
ในเรือนหลังนี้นอกจากจะมีสมบัติล้ำค่าอยู่ทุกที่ ทุกซอกทุกมุมคล้ายกับจะมีขาใหญ่อยู่ด้วย ห้ามล่วงเกิน ห้าม
ล่วงเกินเป็นอันขาด
สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ แม้แต่ชื่อก็ยังเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกล้ำ
“บทเพลงนี้แม้ว่าข้าจะไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ก็สามารถใช้คำว่าเหนือชั้นสองคำนี้มาอธิบายได้!” เหยาเมิ่งจีเอ่ย
หลี่เนี่ยนฝานลอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ บทเพลงของโลกบำเพ็ญเซียนไม่มีใครเทียบตนได้อยู่แล้ว ถ้าหากให้เขา
ได้ฟังบทเพลงที่คล้ายกันอีกนับไม่ถ้วน เขาต้องกลายเป็นแฟนคลับในชั่วพริบตาแน่
หลี่เนี่ยนฝานทอดถอนใจ เอ่ยว่า “ในเมื่อผู้เฒ่าเหยาชอบ เดิมทีก็อยากจะมอบโน้ตเพลงให้ท่านอยู่หรอก แต่น่าเสียดายที่ที่นี่ไม่มีโน้ตเพลงที่เขียนเสร็จแล้ว ไว้ค่อยมอบให้ภายหลัง”
ฟืดฟาดๆ
ลมหายใจของเหยาเมิ่งจีถี่กระชั้นขึ้นทันใด ทั้งใบหน้าก็เริ่มแดงก่ำ
ฉินม่านอวิ๋นก็เช่นเดียวกัน ตื่นเต้นจนแทบกรีดร้องออกมา
‘นิ่งไว้ นิ่งเข้าไว้! ห้ามกระโตกกระตากเป็นอันขาด’ พวกเขาย้ำเตือนตนเองอยู่ใน
