อยยิ้ม “ผู้เฒ่าเหยาคิดว่าเป็นอย่างไร”
เหยาเมิ่งจีกำลังจะเอ่ยปาก ทว่าลำคอกลับคาวคลุ้ง โลหิตสดทะลักเต็มปาก
หัวใจของเขาสั่นระรัว สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่กลับกลืนเลือดสดในปากกลับลงคอไปดัง ‘อึก’
จากนั้นจึงกล่าวอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คุณชายหลี่ทำให้ข้าลำบากใจแล้ว ฝีมือของท่านนั้นล้ำเลิศ จนข้ารู้สึก
อับอาย ไหนเลยจะไปชี้แนะได้ บทเพลงนี้ช่างไพเราะ ทำให้คนชราอย่างข้าซาบซึ้ง ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
เขารู้สึกว่าโชคดี หากตนกระอักเลือดออกมา ย่อมเท่ากับเป็นการเปิดเผยว่าปรมาจารย์นั้นมิใช่ปุถุชนธรรมดา นั่นจะไม่ส่งผลต่อเจตจำนงของปรมาจารย์หรอกหรือ ยามที่ปรมาจารย์ขุ่นเคืองขึ้น ชะตาของตนย่อมต้องถึงฆาตเป็นแน่
อันตรายเหลือเกิน!
เห็นได้ชัดว่าต่อให้เป็นเพียงคำพูดและการกระทำโดยมิได้ตั้งใจ ก็ยังคงควบคุมทำนองมรรคาได้ แต่ดันมาชื่นชอบการอยู่ในฐานะของปุถุชน
ข้าถึงยอมกลืนเลือดลงท้องไปเพื่อแสดงให้สอดคล้องกับท่าน
เหยาเมิ่งจี: เฮ้อ ลำบากใจเหลือเกิน
“ผู้เฒ่าเหยาชมเกินไปแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานแอบดีใจอยู่ลึกๆ ผู้เฒ่าคนนี้รู้งานอย่างที่คิดจริงๆ
เหยาเมิ่งจีเอ่ยถาม “ขอถามคุณชายหลี่ บทเพลงเมื่อครู่มีชื่อว่าอันใดหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานตอบ “ชื่อว่าลอ
