กระบี่ ไข่มุกเพลิงมังกรเพลิง กระบี่จุ้ยหมัว รวมไปถึงน้ำแข็งทมิฬพันปีก็ดับแสงของตนลง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นคล้ายกับเป็นเพียงภาพมายา
ฉินม่านอวิ๋นตะลึงงัน
เห็นได้ชัดว่าเจ้าพวกนี้ก็รู้ว่าปรมาจารย์ชอบใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชน ฉะนั้นจึงเรียนรู้ที่จะแสร้งทำตนให้เป็นปกติอย่างสุดกำลัง คอยอยู่ใกล้ชิดปรมาจารย์ เพิ่มพูนทำนองมรรคา?
ไร้ยางอายเป็นที่สุด!
กระนั้นแล้ว ในใจของนางกลับเปี่ยมไปด้วยความริษยา
มิน่าเล่าแม้แต่ต้นไม้เหล่านี้จึงกลายเป็นต้นไม้ภูต หากได้สดับฟังบทเพลงฉินที่คุณชายหลี่บรรเลงทุกวัน อาบชะโลมด้วยทำนองมรรคา ต่อให้ไม่อยากสำเร็จเป็นเซียนก็คงยากแล้วละ
เหยาเมิ่งจีตื่นขึ้นจากสภาวะเดิม เช็ดรอยเลือดบนใบหน้าจนสะอาดสะอ้านอย่างเร็วที่สุด แสร้งปรับท่าทางเป็นปกติ
แน่นอนว่าหลี่เนี่ยนฝานไม่รู้ว่าด้านหลังของตนเพิ่งเกิดเหตุการณ์วิปริตพิสดารเพียงใดขึ้น ใบหน้าสงบนิ่งของเขาแหงนมองท้องนภา เพ้อรำพันในใจอย่างอดไม่ได้
เป็นอย่างที่คิดจริงด้วย เพลงของเขาแม้แต่นกตัวเดียวก็เรียกมาไม่ได้ ภาพเหตุการณ์นี้ออกจะน่าอดสูไปสักหน่อย ไม่เข้ากับฝีมือบรรเลงฉินของเขาเอาซะเลย
เขาหยัดกายลุกขึ้นยืน มองเหยาเมิ่งจีพลางเอ่ยด้วยร
