อกมาจากมุมปากเขา ในดวงตาแดงฉานก็มีโลหิตสดไหลรินลงมาเช่นเดียวกัน แลดูน่าหวาดกลัว
เขาเห็นทหารกล้าผู้ไม่ยอมจำนนนับไม่ถ้วน อีกทั้งการเข่นฆ่าทั่วทุกหนแห่ง ผืนทะเลโลหิตและซากศพกองพะเนินเท่าขุนเขา
ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ก็ล้วนเริ่มต้นจากการถือกำเนิดขึ้น โชคชะตาลิขิตให้ฟันฝ่าผู้คน ต่อสู้กับสวรรค์!
ท้ายสุดแล้ว มีชัยก็ดี ปราชัยก็ดี ก็ล้วนแต่เพียงพอให้ประพันธ์ขึ้นเป็นบทเพลงเศร้า!
ฮ่าๆๆ ต่อสู้กับสวรรค์ มีความสุขเสียเต็มประดา!
เขาเหนื่อยล้าเต็มที ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มบาง ดวงตาพราวประกายอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
รุ่งอรุณกระจ่างในมรรคา ยามสายัณห์ม้วยมรณาไร้อาดูร!
ในที่สุดเสียงฉินก็หยุดลง
มังกรสีทองซึ่งกำลังเหาะเหินกลางหมู่เมฆอย่างสำราญใจก็ตัวสั่นเทิ้มในทันใด จากนั้นก็ค่อยๆ ร่วงลงมาจาก
ฟากฟ้า กลับไปยังสระน้ำดังเดิม
เต่าเฒ่าซึ่งกำลังนอนอืดอยู่ริมสระน้ำก็พลันลืมตาขึ้น ตะกายสี่ขาลงไปยังสระน้ำอย่างเร็วรี่ โดยมิได้ส่งเสียงแม้แต่น้อย
ยังมีต้นไม้ใหญ่ซึ่งเดิมทีโยกย้ายไปตามก็ต่างพากันหยุดนิ่ง ร่างกายหดกลับไปเป็นต้นไม้ธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดาอย่างรวดเร็ว
หูของต้าเฮยซึ่งตั้งชี้กลับตกลงมา ทั้งยังอ้าปากหาววอดหนึ่งด้วย
หยกมลทิน
