“จิ๊บๆๆ”
บนท้องฟ้าเหนือเรือนก็มีหมู่วิหคมาบินฉวัดเฉวียนวนเวียน
นานเข้าก็ยิ่งมีนกเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ขยายตัวเป็นวงแล้ววงเล่า ราวกับเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน ตระการตาเป็นที่สุด
หลี่เนี่ยนฝานเงยหน้ามอง ดวงตาฉายแววหวนระลึกอดีต
นานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นเหตุการณ์แบบนี้ ทำให้หวนนึกถึงได้จริงๆ นะ
จำได้ว่าตอนนั้นฝีมือการดีดฉินของเขายังอยู่ในระดับสิบ ทุกครั้งที่บรรเลงเรลงฉินก็จะเกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ ในตอนนั้นเขายังนึกกระหยิ่มใจ ทั้งยังหลงละเมอเร้อรกไปอีกว่าจะเฉลิมฉลองอย่างไรดีเมื่อก้าวถึงจุดสูงสุดที่ระบบบอกไว้
กระนั้นแล้ว หลังจากที่สำเร็จระดับสิบ ปรากฏการณ์นี้กลับไม่เกิดขึ้นอีกเลย
หลี่เนี่ยนฝานยังเคยคิดเลยว่าเจ้าระบบเบื๊อกนั่นหลอกตนเอง
ส่วนฉินม่านอวิ๋นซึ่งอยู่ด้านข้างก็ยืนนิ่งงันเงยหน้ามองฟ้า สายตารราวประกายเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส ตนจะแตะถึงระดับสูงเฉกเช่นปรมาจารย์ได้เมื่อใดกัน
เสียงฉินบรรเลงมาถึงท่วงทำนองสุดท้าย ความเงียบสงบกลับคืนสู่ ณ ที่แห่งนั้น
นัยน์ตาของเหยาเมิ่งจีแฝงความเศร้าสร้อยระคนตื่นเต้น ตนเองถึงกับใช้อาวุธเซียนบรรเลงบทเรลง สุดยอดจนนำไปคุยโวได้ชั่วชีวิต!
โชคดีเหลือเกินที่คุณชายหลี่มอบ
