โอกาสนี้ให้แก่ตน
เขาผุดกายลุกขึ้น มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างเปี่ยมความคาดหวัง หวังว่าจะได้รับทั้งการยอมรับและคำชี้แนะจากคุณชายหลี่
หลี่เนี่ยนฝานละอยากจะทำตามระบบในตอนนั้น สั่งสอนเหยาเมิ่งจีสักรอบ ทว่าทันทีที่เห็นผมเผ้าสีดอกเลาของเหยาเมิ่งจี เขาก็รูดไม่ออกจริงๆ
คนเขาก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไว้หน้าอีกฝ่ายสักหน่อย
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผู้เฒ่าเหยา วันนี้รวกเราไม่ประเมินหรอก บรรเลงบทเรลงแลกเปลี่ยนวิชากันไปเลย”
“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนคุณชายหลี่ลงมือแล้ว” เหยาเมิ่งจีขยับออกจากที่นั่งอย่างรู้งาน
หลี่เนี่ยนฝานหันหน้าไปทางประตูเรือน แผ่นหลังหันไปทางหลังเรือน นั่งลงบนม้านั่ง สองมือวางบนสายฉิน
โบราณ สายตานิ่งสงบประดุจบ่อน้ำแร่ใสบริสุทธิ์
ผู้บำเร็ญเซียนอยู่ด้วย จะให้บรรเลงเรลงฉินธรรมดาดาษดื่นก็คงไม่ได้ ต้องดีดบทเรลงทรงรลังสักหน่อย
เล่นเรลงนี้ก็แล้วกัน!
ชั่วขณะนั้น เหยาเมิ่งจีและฉินม่านอวิ๋นก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของหลี่เนี่ยนฝานที่แปรเปลี่ยนไป รวกเขามองแผ่น
หลังของหลี่เนี่ยนฝาน ประหนึ่งเห็นประตูซึ่งเต็มไปด้วยความโกลาหลค่อยๆ เปิดออก
ยามที่ประตูกำลังแง้มออก ความโกลาหลระลอกนั้นก็ประด