าและส่ายศีรษะเป็นครั้งคราว
ดูแล้วผู้เฒ่าคนนี้คงรักศิลปะการบรรเลงฉินเป็นชีวิตจิตใจ ทั้งยังใส่ความพยายามลงไปด้วย ฝีมือระดับนี้ต่อให้ใช้มาตรฐานการประเมินของระบบ ก็อยู่ในระดับที่แปดแล้ว
เพียงแต่ว่า…
เขาอดนึกถึงความสะพรึงกลัวที่ถูกระบบครอบงำในตอนนั้นไม่ได้
ตอนนั้นเขาคิดว่าระดับของการดีดฉินนั้นเมื่อถึงระดับสิบก็นับว่าแตะถึงจุดสูงสุดแล้ว แต่ระบบกลับแจ้งเขาว่าระดับสิบเป็นเพียงจุดเริ่มต้น
ถ้าหากว่ากันตามมาตรฐานของระบบ ระดับสิบนี้เป็นเพียงการปูพื้นฐาน หลังจากนี้ยังต้องมีเรื่องวุ่นวายชวนปวดสมองอย่างการเข้าถึงสุนทรีย์ของท่วงทำนอง สภาวะแวดล้อมโดยรอบ ความซาบซึ้งในใจ รวมไปถึงความรู้สึกส่วนบุคคล จึงจะนับว่าผ่านด่าน
สรุปก็คือ…ช่างเป็นความหลังที่ไม่อาจทนหวนระลึก
ใครจะไปรู้ล่ะว่าฉันผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ยังไง
…………………………………………….
