ั้นเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต!
เขาเอ่ยกับฉินตรงหน้าด้วยท่าทีนอบน้อม น้ำเสียงแผ่วเบา “ล่วงเกินแล้ว”
จากนั้นจึงใช้สองมือประคองบนฉิน
จิตวิญญาณแห่งอาวุธเซียน
เหยาเมิ่งจีแจ่มแจ้งแก่ใจ หากไม่ใช่เพราะมีคำสั่งของคุณชายหลี่ เกรงว่าฉินโบราณนี้คงระเบิดเขากระจุยไปแล้ว
เขารีบตั้งสติ ดวงตาแก่ชราฉายความรู้สึกซึ่งไม่เคยมีมาก่อน นี่เป็นโอกาสที่คุณชายหลี่มอบให้แก่ตน ทว่า…จะ
ไม่ใช่บททดสอบไปได้อย่างไร
เคียงปรมาจารย์ดั่งเคียงพยัคฆ์
หากตนดีดได้ดีก็ยังพอทำเนา หากดีดได้ไม่ดี หยามเหยียดฉินโบราณตัวนี้ เช่นนั้นอนาคตก็ดับลงแล้ว
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์กรุ่นในอก
หลังจากนั้นสิบวินาทีจึงถอนหายใจยาวออกมา
สองมือดีดลงบนสายฉิน การเคลื่อนไหวพลิ้วไหวดุจสายน้ำ บรรเลงได้เสนาะหูยิ่งนัก
“เคร้ง”
ท่วงทำนองฉินล่องลอยมา บ้างก็เนิบช้า บ้างก็เร่งเร้า ส่งออกมาปานผิวน้ำไหวกระเพื่อม แผ่ซ่านออกไปแสนไกล
ระหว่างแผ่นฟ้าและผืนปฐพี ก็พลันบังเกิดสายลมอ่อนเป็นระลอก พัดปลิวเรือนผมและหนวดสีดอกเลาของเหยาเมิ่งจี ทำให้เขาแลดูประดุจนักปราชญ์ผู้อยู่เหนือโลกีย์ทั้งปวง
หลี่เนี่ยนฝานหลับตาลง ฟังเพลงบรรเลงฉินของเหยาเมิ่งจี พลางพยักหน้
