ร้อย แต่กลับคดโค้งดั่งลำตัวงู บนตัวฉินพอจะมองเห็นร่องรอยแห่งกาลเวลาได้เลือนราง มีทั้งหมดสี่สาย สีของแต่ละสายล้วนต่างกัน มองดูแล้วน่าพิศวงเป็นที่สุด
เหยาเมิ่งจีกลืนน้ำลายอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาคร่ำหวอดในวิถีของฉินมานับพันปี ปราดเดียวก็มองออกว่าฉินนี้ไม่ธรรมดา!
ทั้งเรือนนี้ แม้แต่ขยะก็ยังเป็นสิ่งมีราคาหายาก ฉินโบราณตัวหนึ่งจะเป็นของธรรมดาได้อย่างไร จะเรียกว่าอาวุธเซียนก็ยังเกรงว่าจะเป็นการดูแคลน
มิน่าเล่าฉินจิตสวรรค์จึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงเพียงนี้ ความแตกต่างระหว่างทั้งสองนั้นมีมากเกินไป เฉกเช่นปุถุชนพบกับเซียน ย่อมเกิดความเคารพยำเกรง
ยิ่งมองให้ละเอียด ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายผันแปรไม่สงบพวยพุ่งออกมาระลอกหนึ่ง ราวกับอสูรกายดึกดำบรรพ์ยักษ์ใหญ่หมายจะกลืนกินตนลงไปอย่างไรอย่างนั้น
อาวุธเซียนไม่อาจล่วงเกินได้!
เหยาเมิ่งจีรีบหลุบตากลับไป ไม่กล้ามองอีก
ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มถ่อมตัว พูดกับหลี่เนี่ยนฝานว่า “คุณชายหลี่ ศิษย์ข้าบอกว่าท่านชอบกินขนมชนิดหนึ่งซึ่งเรียกว่าเยลลี่ วันนี้ข้าจึงตั้งใจนำมาให้ท่าน”
เขาตื่นตัวในกฎของปรมาจารย์อยู่เสมอ เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้เอ่ยนามของหยาดน้ำแข็งพันปี อีกทั้ง…ต้
