องพูดว่า ‘เยลลี่’ จะยิ่งทำให้ปรมาจารย์รู้สึกสนิทสนมมากขึ้นกระมัง
“โอ้?” หลี่เนี่ยนฝานชะงักงันไปเล็กน้อย อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ “พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว”
สุดยอด สุดยอดจริงๆ!
ครั้งก่อนตนก็เพียงพูดสนุกปากไปอย่าง ไม่คิดว่าคนเขาจะจดจำใส่ใจ อีกทั้งยังตั้งใจนำมาให้ภายในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน มีน้ำใจจริงๆ ดูท่าแล้วผู้เฒ่าท่านนี้คงจะกว้างขวาง มีหน้ามีตาในโลกบำเพ็ญเซียนอยู่ไม่น้อย
เหยาเมิ่งจีมองออกถึงความดีใจของหลี่เนี่ยนฝาน ในใจก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา ยกมือขึ้นโบก ภูเขาจำลองขนาดย่อมลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางเรือน ช่างเข้ากับลำธารสายเล็กอย่างเหมาะเจาะ ได้อารมณ์สุนทรีย์ดังภาพวาด
ภูเขาจำลองเป็นสีมรกต ส่องประกายระยับใต้แสงอาทิตย์ งดงามเกินพรรณนา
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถามด้วยความสงสัย “นี่คือ?”
เหยาเมิ่งจีจึงอธิบายว่า “คุณชายหลี่ เยลลี่นั้นผลิตมาจากของสิ่งนี้”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง” หลี่เนี่ยนฝานกระจ่าง ในใจรู้สึกเหนือความคาดหมาย นึกไม่ถึงว่าเขาจะถึงกับย้ายเครื่องผลิตเยลลี่มาถึงที่นี่ น้ำใจนี้ทำให้รู้สึกซาบซึ้งเหลือเกิน
เขาจ้องมองภูเขาจำลองลูกนั้น กลับเห็นว่าปลายยอดของมันเป็นทรงกรวยคว่ำ ด้านบนมีเยลลี่อยู่แล้วครึ่งหยด ทว
