่ยนฝานพยักหน้า แล้วพูดขึ้นด้วยความสงสัย “ทำไมเยลลี่ข้างบนถึงไม่หยดลงมาตลอดเวลาเล่า ข้าอยากลองชิมอีก”
เหยาเมิ่งจีรีบเอ่ยปากอธิบาย “มีเรื่องที่คุณชายหลี่ยังไม่รู้ มันต้องใช้เวลาสิบปี…”
เพียงแต่ว่า เขายังไม่ทันได้พูดจบ ก็เห็นว่ามีเยลลี่สิบหยดร่วง ‘เปาะแปะๆ’ ลงมาจากภูเขาจำลองลูกนั้น
เหยาเมิ่งจีและฉินม่านอวิ๋นมองตาค้าง ปากอ้าเล็กน้อย สมองส่งเสียงดังหวึ่งๆ
เกิดอะไรขึ้น น้ำแข็งทมิฬพันปี เจ้าเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้เป็นแบบนี้นี่!
หลี่เนี่ยนฝานดวงตาพลันเป็นประกาย หัวเราะฮ่าๆ เอ่ย “น่าสนใจ ที่แท้ก็ต้องสั่งการด้วยเสียงนี่เอง ไม่เลวๆ”
เขานึกถึงตะเกียงกับไฟแช็ก ของเล่นทั้งสองอย่างนี้ก็สั่งการด้วยเสียง สะดวกสบายยิ่งกว่ากระไร
เขาจึงพูดกับภูเขาจำลองต่อ “ขออีกสิบหยด”
“เปาะแปะๆ”
สิบหยดร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็วโดยปราศจากความลังเล
เหยาเมิ่งจีสัมผัสได้ว่าสมองเริ่มปวดร้าว ขอบตาแดงก่ำ คล้ายกับรู้สึกน้อยอกน้อยใจเป็นอย่างมากจนต้องร่ำไห้
ออกมา
น้ำแข็งทมิฬพันปี เจ้านี่มันจริงๆ เลย!
ข้าพะเน้าพะนอเจ้ามากว่าพันปี กว่าเจ้าจะเค้นหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีออกมาให้ข้าได้แต่ละหยดใช้เวลาตั้งสิบปี ครานี้เป็นอย่างไร พอได้พบปรมาจารย์ก็รีบ
