ไป๋หลิงที่นั่งยองๆ อยู่หน้าปิงหยวนเอ่ยเสียงเย็น เมื่อกี้เจ้าบอกว่าเราไม่มีความแค้นต่อกัน ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าดูชัดๆ ว่าเรามีความแค้นกันหรือไม่
พูดจบ ไป๋หลิงก็แง้มผ้าคลุมหน้าใต้หมวกสานออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเสี้ยวหนึ่งของใบหน้า
คนอื่นมองไม่เห็น แต่ปิงหยวนเห็นชัดเต็มสองตา
รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมเสียงของนางถึงคุ้นหู
ที่แท้คือนางมารที่สำนักเหมันต์น้ำแข็งตามล่าตัวอยู่นั่นเอง
ปะ… เป็นเจ้า เป็นไปได้ยังไง… เจ้าโดนทำลายวรยุทธ์ไปแล้วนี่ ปิงหยวนขบกรามแน่นด้วยความเคียดแค้น
ไม่เพียงแค่นั้น เขายังพยายามจะหยิบหยกสื่อสารออกมาอย่างสุดชีวิต
เขาต้องแจ้งให้ทางสำนักรู้ว่า ตอนนี้ไป๋หลิงไม่เพียงฟื้นคืนพลัง แต่ยังมีลูกไม้แพรวพราวและน่ากลัวกว่าเดิม
หากไม่รีบกำจัดแต่เนิ่นๆ ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงเกินคาด
แต่การกระทำของเขา ในสายตาไป๋หลิง… ก็แค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
ไม่รอช้า ไป๋หลิงตวัดกระบี่ฟันฉับเดียว
ฉึก
ศีรษะขนาดใหญ่กลิ้งหลุนๆ ไปกองกับพื้น
ดวงตาของปิงหยวนยังคงเบิกโพลง ตายตาไม่หลับ
เขาเป็นถึงยอดฝีมือ ขั้นกายาบริสุทธิ์ แต่กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของ ขั้นผสานแก่นแท้ ช่างน่าอนาถใจยิ่งนัก
เมื่อเ
