ไหวผ่านฝูงชนไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ
นักพรตซอมซ่อคว้าตัวไป๋หลิงและจูหลาน แล้วพุ่งตัวหนีไปอย่างรวดเร็ว
แม้แต่ไป๋หลิงและจูหลานเองยังตั้งตัวไม่ทัน รู้สึกแค่ว่าข้อมือถูกพลังมหาศาลดึงกระชากไป
เมื่อฝุ่นจางหาย ไป๋หลิงและจูหลานก็หายวับไปแล้ว
บัดซบ มันหนีไปแล้ว มีคนสบถด้วยความโกรธ
แม้จะบ่น แต่ทุกคนก็ไม่รอช้า รีบกระจายกำลังออกตามหาไป๋หลิงและจูหลานทันที
ณ ป่านอกเมือง นักพรตซอมซ่อพาหญิงสาวทั้งสองมาหยุดพัก
โอ๊ย เหนื่อยแทบตาย นักพรตซอมซ่อนั่งแปะลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
ทำไมถึงช่วยพวกเรา ไป๋หลิงจำนักพรตซอมซ่อได้ตั้งแต่ระหว่างทาง
มีเพียงจูหลานที่มองนักพรตซอมซ่อด้วยความสงสัย
อิอิ… ก็แค่ถูกชะตาพวกเจ้าไงล่ะ นักพรตซอมซ่อเปลี่ยนเรื่อง หันไปถามจูหลาน เอ่อ… คือว่า ขอดูสมบัติวิเศษของเจ้าหน่อยได้ไหม
ได้ยินดังนั้น สองสาวเริ่มระแวงทันที
เฮ้ อย่าระแวงกันขนาดนั้นสิ ข้าแค่ขอดูเฉยๆ ยังไงข้าก็ช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้นะ นักพรตซอมซ่อทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นท่าทีของสองสาว
ข้าไม่มีสมบัติวิเศษอะไรหรอก มีแค่กระบี่เล่มนี้ อยากดูไหม ไป๋หลิงตีหน้าตาย ถามกลับ
อยากดู อยากดู นักพรตซอมซ่อถูมือไปมา จ้องมองกระบี่แสงเหมันต์ในมือไป๋หลิงตาเป็นมัน
อ