“อึกๆ”
ฉินม่านอวิ๋นและเหยาเมิ่งจีสมองแทบระเบิด เส้นเลือดทั่วทั้งสรรพางค์กายคล้ายตีย้อนกลับ จนต้องกลืนน้ำลายไปหลายคำอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
เมิ่งเหยาจีเค้นรอยยิ้มซึ่งดูย่ำแย่เสียยิ่งกว่าร่ำไห้ เอ่ยเสียงสั่นเครือ “นะ…นายท่านสุนัข ข้าเป็นคนรักสุนัข เราเป็นครอบครัวเดียวกัน”
ต้าเฮยมิได้สนใจเหยาเมิ่งจี แต่กลับมองฉินม่านอวิ๋น เอ่ยเสียงเรียบ “ข้ารู้ว่าท่านเป็นแขกนายท่าน รู้กฎของนายท่านหรือไม่”
ฉินม่านอวิ๋นชะงักไป เดิมทีนางก็คุ้นกับต้าเฮยอยู่ ในยามนั้นก็นึกขึ้นได้ในที่สุด คุณชายหลี่เลี้ยงสุนัขสีดำไว้ตัวหนึ่งไม่ใช่หรือ เหมือนว่าจะเป็นตัวนี้ละ
สมองของนางแล่นปราด ทันใดนั้นก็กระจ่างในคำพูดของต้าเฮย จึงรีบเอ่ยว่า “รู้! ข้ารู้กฎ!”
ต้าเฮยพยักหน้า “จำไว้ นายท่านของข้าอาศัยอยู่บนโลกมนุษย์ในร่างปุถุชน อย่าทำลายความสำราญใจของนายท่าน ข้าเป็นเพียงสุนัขพื้นบ้านธรรมดาตัวหนึ่ง ส่วนนกอินทรีตัวนั้นก็เป็นอินทรีภูเขาธรรมดาตัวหนึ่ง คงเข้าใจความหมายของข้ากระมัง”
“เข้าใจแล้ว นายท่านสุนัขวางใจเถิด พวกข้ารับรองว่าจะไม่มีพิรุธเป็นอันขาด” ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้ารัว
พลังทั้งหมดของต้าเฮยอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันใด
