จนไม่แตกต่างกับสุนัขพื้นเมืองทั่วไปเลยสักนิด หันหลังเดินจากไปอย่างเย็นชา
ฉินม่านอวิ๋นและเหยาเมิ่งจีพลันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในช่วงเวลาอันสั้นเช่นนี้ เสื้อผ้าของพวกเขาก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ทั้งสองมองหน้ากัน รู้สึกโชคดีที่เอาชีวิตรอดพ้นจากมหันตภัยครั้งนี้มาได้
เหยาเมิ่งจีเอ่ยถามอย่างยากลำบาก “ม่านอวิ๋น เจ้ารู้จัก…นายท่านสุนัขหรือ”
ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้า พูดอย่างหนักแน่น “นายท่านสุนัขคงจะเป็นสุนัขพันธุ์พื้นเมืองข้างกายปรมาจารย์ ก่อนหน้านี้ข้าเคยพบ เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงสุนัขสีดำทั่วไปตัวหนึ่ง นึกไม่ถึง…”
นางยิ้มขื่นส่ายหน้า ตนนี่โง่เขลาเสียจริง สุนัขที่ได้อยู่ข้างกายคุณชายหลี่ไหนเลยจะธรรมดา
“มิน่าเล่า” เหยาเมิ่งจีชะงักไป จากนั้นก็เอ่ยอย่างอดรนทนไม่ไหว “ในเมื่อปรมาจารย์ชื่นชอบอาศัยอยู่ในฐานะปุถุชน พวกเราห้ามขัดข้อห้ามของปรมาจารย์เป็นอันขาด! แต่ถ้าหากจะจากไปเช่นนี้ก็คงไม่สุภาพ มิสู้หลบก่อนดีกว่า รอประเดี๋ยวแสร้งทำเป็นบังเอิญพบก็แล้วกัน”
“ต้าเฮย เหยื่ออยู่ที่ไหน”
หลี่เนี่ยนฝานไล่ตามต้าเฮยมาอย่างยากเย็น มองตามสายตาของต้าเฮย ก็เห็นเงาสีดำยักษ์ใหญ่สายหนึ่งโบยบินอยู่กลางอากาศ ปีกคู่มหึมากำลังกระพือพั่บๆ
