งนางก็มีเสียงดังขึ้น “ไม่ต้องตกใจ ข้าทำเองแหละ! เจ้าคงเข้าใจความหมายของข้า”
ต๋าจี่มองไปยังต้าเฮยอย่างแปลกใจ จากนั้นก็มีสีหน้าคล้ายกับกำลังใช้ความคิด
ข้าเข้าใจแล้ว!
นายท่านชอบใช้ชีวิตอยู่ในฐานะปุถุชน ทว่า…บนโลกนี้มีพวกไร้ยางอายอยู่มาก ภูติผีปีศาจก็แผลงฤทธิ์ยิ่งกว่า ยากที่นายท่านจะหลีกเลี่ยงความรำคาญใจ ส่งผลกระทบต่อความสำราญใจของนายท่านในฐานะปุถุชน
เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้หากต้องลำบากปรมาจารย์มาลงมือเอง นั่นก็เท่ากับว่าพวกข้าไม่ได้ความแล้วละ
เมื่อเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้น พวกเขาต้องเป็นผู้ปูวิถีทางอันบริสุทธิ์ผุดผ่องให้แก่นายท่าน ไม่ให้ใครหน้าไหนมาสร้าง
ปัญหาให้นายท่าน! ทำให้นายท่านสัมผัสชีวิตเยี่ยงปุถุชนโดยปราศจากเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจ!
ชั่วขณะนั้นนางก็พบเป้าหมายของตน ความมุ่งมั่นผุดพรายขึ้นในดวงตา
ฝ่ายเหยาเมิ่งจีและฉินม่านอวิ๋นก็ค่อยๆ ขยับเข้าประชิด ทั้งสองพยายามปรับสีหน้าเป็นปกติ เดินไปพลางพูดคุยไปพลาง
ครั้นเดินผ่านไปทางนั้นพอดิบพอดี ฉินม่านอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นอย่างตกอกตกใจ “คุณชายหลี่ แม่นางต๋าจี่?”
“เอ๊ะ? แม่นางฉิน บังเอิญจังเลย” หลี่เนี่ยนฝานล่าเหยื่อได้สำเร็จ อารมณ์ดีไม่เบา พูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ
