้ม
ฉินม่านอวิ๋นรีบเอ่ย “นั่นสิ ข้ากับอาจารย์ผ่านมาที่นี่พอดี คิดไม่ถึงว่าจะมาพบกับคุณชายหลี่ที่นี่”
“ฮ่าๆๆ ข้าออกมาล่าสัตว์ ยังนับว่าได้น้อยอยู่นัก” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มร่า ยังไม่ลืมที่จะลูบหัวต้าเฮยพลางเอ่ยชื่นชม
“ต้าเฮย ทำได้ดีมาก”
“โฮ่งๆ…”
ฉินม่านอวิ๋นมองท่าทางว่านอนสอนง่ายของต้าเฮย ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ประหนึ่งว่าต้าเฮยที่ตนเห็นก่อนหน้านี้นั้นเป็นเพียงภาพมายา
นี่มันสุนัขเซียนชัดๆ! ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสุดยอดเช่นเดียวกับผู้ยิ่งใหญ่ ถึงกับเลียนเสียงสุนัข และกระดิกหาง
ได้ด้วย?
มารดาเถอะ โลกนี้มันบ้าไปแล้ว!
นางรีบเบือนหน้าไป ด้วยเกรงว่าจะเผยพิรุธออกไป
ทางเหยาเมิ่งจีก็สงบจิตสงบใจได้ เอ่ยอย่างสุภาพนอบน้อม “คุณชายหลี่ ข้าเหยาเมิ่งจี เป็นอาจารย์ของม่านอวิ๋น
ได้ยินนางเอ่ยถึงท่านมานานแล้ว วันนี้ได้พบตัวจริงสักที”
“ผู้เฒ่าเหยาเกรงใจแล้ว ข้าเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง มีอันใดน่าพบกัน” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างอดไม่ได้
เป็นเช่นนี้จริงด้วย คุณชายหลี่ชอบมองว่าตนเองเป็นปุถุชน ต่อไปจะต้องระวังให้มาก ห้ามทำให้เสียเรื่อง ยั่วโทสะคุณชายหลี่
เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย ปรมาจารย์ทั่วไปก็มักจะมีนิสัยพิลึกพิล
