ั่นต่างกันไป นิสัยแปลกๆ ของคุณชาย
หลี่นับว่าปกติแล้ว
เขาเอ่ยขึ้นทันใด “คุณชายหลี่ไม่ต้องถ่อมตัวไป บันทึกท่องประจิมของท่านเรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอก อีกทั้ง
ข้ายังเคยได้ยินว่าท่านเขียนโคลงคู่ขึ้นมา ผู้คนทั้งใต้หล้าล้วนตกใจ ข้าตื่นเต้นยิ่งนัก อยากมาชื่นชมตั้งนานแล้ว”
ผู้มีอารยะ เป็นผู้มีอารยะแน่นอน
หลี่เนี่ยนฝานพลันผุดรอยยิ้ม ดูแล้วตนก็นับว่ามีชื่อเสียงบ้างเล็กน้อยในแวดวงศิลปะและงานประพันธ์บนโลก
เซียน แม้แต่ผู้เฒ่าระดับนี้ยังอยากมาดู
“เช่นนั้น ผู้เฒ่าไปชมที่บ้านข้าไหม”
“แน่นอนอยู่แล้ว เช่นนั้นข้าต้องรบกวนแล้ว” เหยาเมิ่งจีเอ่ย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้าง
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า เตรียมแบกอินทรียักษ์ไป
ไหนเลยจะรู้ว่า เหยาเมิ่งจีกระตือรือร้นยิ่งนัก จะเข้ามาช่วยเขาแบกให้ได้
ให้คนแก่ผมขาวทำเรื่องพรรค์นี้ หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกกระดากเหลือเกิน แต่ช่วยไม่ได้ที่อีกฝ่ายมีน้ำใจยิ่งนัก เขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้
ก็ได้ ถึงอย่างไรผู้เฒ่าคนนี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียน อยากแบกอินทรียักษ์ย่อมไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัส
มีอาจารย์แบบนี้คอยสั่งสอน มิน่าล่ะลูกศิษย์ถึงได้มารยาทงดงามอย่างฉินม่านอวิ๋น
“ฉึบๆ!”
หลี่เนี่ยนฝานฉวยมือดึง
