ศรธนูซึ่งปักอยู่บนร่างของอินทรียักษ์ ก่อนจะเก็บลงกลับไปในตะกร้าใส่ศรธนู
เหยาเมิ่งจีชะงักงันไป สายตาของเขาจับจ้องที่ศรธนู แทบอยากเอาดวงตาเข้าไปแนบติดให้รู้แล้วรู้รอด
ไผ่ประจักษ์มรรคา?
เป็นไผ่ประจักษ์มรรคาจริงๆ!
เมื่อครู่เขาไม่ทันสังเกต ยามนี้จึงพบว่าศรธนูในตะกร้าของคุณชายหลี่นั้นถึงกับทำมาจากไผ่ประจักษ์มรรคาทั้งหมด!
ไฉนถึงได้มีคนยอมนำไผ่ประจักษ์มรรคามาทำเป็นศรธนู
นี่มันไผ่ประจักษ์มรรคาเชียวนะ เมื่อนำมาทำเป็นศรธนู หมายความว่าเมื่อยิงออกไปหนึ่งดอกเท่ากับว่าไม้ไผ่ลดลงไปหนึ่งท่อนไม่ใช่หรอกหรือ ต้องฟุ่มเฟือยถึงขนาดไหนกัน!
เหยาเมิ่งจีปวดใจจนใบหน้าบูดเบี้ยว
เมื่อมองคันธนูเขาวัวในมือของหลี่เนี่ยนฝาน ก็พบว่าใช้ไผ่ประจักษ์มรรคาไปไม่น้อย
เดี๋ยวก่อนนะ!
เหยาเมิ่งจีหันหน้ากลับไปจ้องมองตะกร้าสะพายหลังใบนั้นโดยละเอียด!
เฮือก
สานมาจากไผ่ประจักษ์มรรคาเชียวหรือ!
มารดาเถอะ ต้องมีไผ่ประจักษ์มรรคามากถึงเพียงใดกัน!
เขาจำได้ว่าฉินม่านอวิ๋นเคยบอกว่าไผ่ประจักษ์มรรคาที่นางนำมานั้นเป็นเพียงเศษวัสดุที่เหลือจากการประดิษฐ์ ของของคุณชายหลี่ ตอนนี้เขาเชื่อสนิทใจแล้ว
ที่แท้สิ่งที่ตนได้มานั้นเป็นเพียงส่วนเหลือทิ้งชั
