าดน้ำแข็งทมิฬพันปี ศิษย์สัญญากับปรมาจารย์ไว้ว่าจะมอบหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีให้เขาอีก ให้กิน…เต็มที่…”
“ฮ่าๆๆๆ วะฮ่าๆๆๆ”
ใครจะรู้ ว่าผู้เฒ่ามิได้ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย ทว่ากลับหัวเราะลั่น เปรมปรีดิ์เหลือเกิน
“ดี เป็นเรื่องที่ดียิ่ง!”
ผู้เฒ่าใบหน้าแดงก่ำ “หยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีนี้ทำให้ปรมาจารย์หวนระลึกถึงรสชาติของบ้านเกิด ความรู้สึกนี้มิใช่สิ่งที่สมบัติล้ำค่าทั่วไปจะทำได้! สำหรับปรมาจารย์ ต่อให้มอบอาวุธเซียนให้ ก็คงไม่แม้แต่จะชายตามอง แต่กลับเป็นหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีที่เข้าตา สวรรค์เข้าข้างอารามเต๋าหลินเซียนของข้าจริงๆ!”
หลังจากนั้นก็พูดกับฉินม่านอวิ๋นอย่างสัตย์จริง “ศิษย์ข้า พลังบำเพ็ญของเจ้ายังไม่ล้ำลึกมากพอ ไม่สามารถเข้าใจความนัยของปรมาจารย์ เรื่องพรรค์นี้แค่กินให้เต็มที่แล้วพอที่ไหนกัน ต้องแบกน้ำแข็งทมิฬพันปีไปทั้งก้อน!”
อย่าว่าแต่น้ำแข็งทมิฬพันปีเลย ต่อให้ต้องยกอารามเต๋าหลินเซียนทั้งหมดให้ก็ไม่มีปัญหา แต่จะถูกใจปรมาจารย์หรือ?
“อาจารย์ ข้าเข้าใจแล้ว” ฉินม่านอวิ๋นมีสีหน้าได้รับคำสั่งสอน
ผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างกระหยิ่มใจ ร่างกายคลอนน้อยๆ เคลื่อนที่ออกมาจากห้องหิน “จะรอช้าไม่ได้ รีบไปจัดการปัญหาหนักใจของปรมาจารย์เร็ว!”
……
ท้องฟ้าเหนือราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
ลำแสงของผู้บำเพ็ญเซียนเหาะเหินไปมา พวกเขามองกันไปมา ล้วนแต่ขมวดคิ้วมุ่น
นี่มันอะไรกัน ผู้คนมากมายค้นหามานานถึงเพียงนี้ แม้แต่ขนของจิ้งจอกเก้าห
