ที่ใดแล้ว ยังไม่คืนร่างเดิมออกมาอีก”
พรึ่บ!
ทันใดนั้นเอง พลังปราณมหาศาลดุจห้วงมหาสมุทรก็แผ่คลุมผืนฟ้า สายสมหยุด หมู่เมฆนิ่ง!
ผู้คนต่างเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเงาร่างของผู้เฒ่านิ่งค้างกลางอากาศ ปราณเซียนโหมกระพือ มองลงมายังผู้คนเบื้องล่าง
“เจ้าอารามเต๋าหลินเซียน เหยาเมิ่งจี!”
“ปรมาจารย์เมิ่งจีถึงกับมาด้วยตนเอง? จบสิ้นแล้ว เช่นนี้ใครจะไปสู้ได้เล่า”
“จี๊ดๆๆ!”
เสียงร้องของสุนัขจิ้งจอกซึ่งตื่นตระหนกดังขึ้น จากนั้นก็เห็นหมู่เมฆหลากสียกจิ้งจอกสีขาวตัวหนึ่งขึ้นมา
จิ้งจอกตัวนั้นคล้ายกับถูกพลังบางอย่างกักขังไว้ หางทั้งเก้าของมันกวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับไร้ประโยชน์
ไม่นาน จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางก็ถูกลากมากลางอากาศ ตามเงาร่างของปรมาจารย์เมิ่งจีหายไปพร้อมกัน
ฟ้าดินกลับไปเงียบสงบอีกครา
ผู้คนจับจ้องจิ้งจอกเก้าหางถูกปรมาจารย์เมิ่งจีพาไปต่อหน้าต่อตา แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปแย่งเลยสักคน
เฮ้อ พลังไม่อาจเทียบเทียม ต่อให้มีโอกาสมากมายกว่านี้ก็คงคว้าน้ำเหลววันยังค่ำ
ไป๋อู๋เฉินมองฟ้า สบถออกมาทันใด “บัดซบ! จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางถูกพาตัวไปเช่นนี้ เสียเวลาข้าโดยเปล่าประโยชน์”
รอบกายของเขา ปราณกระบี่แผ่ซ่าน ทำลายต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบจนราบคาบ เห็นได้ชัดว่าโทสะพลุ่งพล่าน
ผู้บำเพ็ญเซียนโดยรอบต่างเอ่ยปากปลอบประโลม
“เจ้าสำนักไป๋อย่าได้คิดมาก อารามเต๋าหลินเซียนไม่ใช่ผู้ที่พวกเราจะล่วงเกินได้”
“นั่นสิ ก็แค่จิ้งจอกสวรรค์
