การปรากฏตัวของไป๋หลิง ทำให้ปิงหยวนชะงักฝีเท้าทันที
แต่เมื่อเห็นระดับการบำเพ็ญเพียรของไป๋หลิงชัดๆ ปิงหยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เขานึกว่ามียอดฝีมือที่ไหนโผล่มาอีก
จะโทษเขาก็ไม่ได้ เพราะการโจมตีของตุ๊กตาไม้ก่อนหน้านี้ สร้างปมในใจให้เขาไม่น้อย
เจ้าเป็นใคร มาแย่งชิงวาสนาด้วยรึ ข้าขอเตือนว่าอย่ามาตั้งตัวเป็นศัตรูกับสำนักเหมันต์น้ำแข็งของข้าจะดีกว่า ครั้งนี้ปิงหยวนฉลาดขึ้น ไม่บุ่มบ่ามลงมือ แต่เลือกที่จะขู่ก่อน
ฮึ ข้าไม่สนสมบัติวิเศษอะไรนั่นหรอก ข้าแค่เหม็นขี้หน้าสำนักเหมันต์น้ำแข็งของพวกเจ้า ไป๋หลิงตอบเสียงเย็น
ได้ยินเสียงไป๋หลิง ปิงหยวนขมวดคิ้ว
เพราะ… เขารู้สึกคุ้นหูเสียงนี้มาก แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
ปากดีนัก วันนี้ข้าไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่ม ไสหัวไปซะ ปิงหยวนตวาดไล่ไป๋หลิง
ถ้าข้าไม่ไปล่ะ ไป๋หลิงไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
เจ้ากำลังรนหาที่ตาย ปิงหยวนไม่เคยโดนท้าทายขนาดนี้มาก่อน
แต่ประโยคต่อมาของไป๋หลิง ทำเอาปิงหยวนหน้าเขียวคล้ำ
ข้าก็รนหาที่ตายนั่นแหละ แน่จริงก็เข้ามาอัดข้าสิ ไป๋หลิงยังคงยั่วยุ
ได้ยินคำพูดนี้ ไม่เพียงแต่นักพรตซอมซ่อ แม้แต่ไทยมุงรอบข้างยังอึ้ง
จูหลานมองไป๋หลิงด้วยความประหลา
