างก็สูดปากด้วยความหนาวเหน็บ
จะเป็นใครไปได้นอกจาก ปิงหยวน
ครั้งนี้ปิงหยวนปลิวไปไกลกว่าครั้งก่อนเสียอีก
ร่างของเขาลากพื้นจนเป็นร่องลึกยาวกว่าร้อยเมตร
ที่สุดปลายร่องลึก ปิงหยวนนอนจมกองเลือดอยู่ในหลุม
เห็นได้ชัดว่า แขนข้างที่เหลืออยู่บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง ขาทั้งสองข้างก็สภาพไม่ต่างกัน
กระดูกคงแหลกละเอียดไม่ต่างกับขาขาด
แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ปิงหยวนยังไม่ตาย สติยังพอมีอยู่
โชคดีที่เขาไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นคงโดนพลังของตัวเองสะท้อนกลับจนตายไปแล้ว
เขารู้ดีว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
ในวินาทีที่หมัดของเขากำลังจะสัมผัสศีรษะไป๋หลิง พลังที่มองไม่เห็นอันทรงพลังก็ดูดซับแรงกระแทกทั้งหมดของเขาไป
ไม่เพียงเท่านั้น มันยังสะท้อนกลับมาใส่ตัวเขาเต็มๆ
เขาตั้งตัวไม่ทัน จึงปลิวออกมาสภาพนี้
ปะ… เป็นไปได้ยังไง ข้าไม่เชื่อ ปิงหยวนนอนขยับไม่ได้ ได้แต่คำรามในหลุมลึก
ไอ้ตุ๊กตาไม้แปลงร่างคนเมื่อกี้ก็ว่าหลุดโลกแล้ว
นึกไม่ถึงว่า… เรื่องหลุดโลกแบบนี้ เขาจะเจอถึงสองครั้งในวันเดียว
และทั้งสองครั้งก็เกือบทำเขาตาย เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ
เนื่องจากฝุ่นควันหนาทึบ ไทยมุงจึงไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง
ได้
