อกหนึ่งด้วยความตะลึงงันไม่ได้
ทั้งเรือนเต็มไปด้วยโอสถวิเศษและหญ้าเซียน! ทั้งยังถึงกับเป็นของชั้นดีด้วย!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต่อให้สุ่มเลือกมาต้นหนึ่ง ก็มากพอให้ผู้คนข้างนอกฟาดฟันกันจนนองเลือด!
ต่อให้ฉินม่านอวิ๋นเป็นถึงเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียน ก็ยังตกใจกับความมั่งคั่งอู้ฟู่ประเภทนี้
งดงาม น่าตื่นตะลึง หรูหราเหลือเกิน!
‘อย่าส่งเสียงร้อง ตั้งสติ สุขุมเข้าไว้! ปรมาจารย์ไม่ชอบผู้ที่ตื่นตูมง่าย’ ฉินม่านอวิ๋นลอบบอกตนเองในใจอย่างเสียไม่ได้ ใช้การหายใจลึกข่มความตกตะลึงในใจไว้
นางกวาดสายตาไปยังลั่วซืออวี่ซึ่งอยู่ด้านข้าง ก็พบว่าดวงตาของนางว่างเปล่า อึ้งงันไปเรียบร้อยแล้ว
ยังจะมาบอกข้าอีกว่าอย่าตื่นตูม เจ้าเองยังทนไม่ไหวเลย
ฉินม่านอวิ๋นรีบเขย่าลั่วซืออวี่คราหนึ่ง เพื่อให้นางได้สติขึ้นมา
ลั่วซืออวี่สัมผัสได้ว่าลำคอของตนแห้งผาก ไม่อาจเปล่งเสียงได้
นางเห็นกับตาว่าคุณชายหลี่ได้รับโอสถวิเศษ แต่ว่าไฉนจึงนึกไม่ถึงเลยว่าหลี่เนี่ยนฝานจะปลูกโอสถวิเศษเหล่านี้
ได้!
สิ่งสำคัญก็คือเขาไม่เพียงปลูกโอสถวิเศษเหล่านี้ได้สำเร็จ แต่ยังเจริญเติบโตเป็นอย่างดี คุณภาพถึงกับเหนือกว่ายามที่มอบให้ในตอนแรกด้วยซ้ำ
เรื่องน่าตกใจนี้ เป็นเหมือนความฝันไม่มีผิดเพี้ยน
“นี่ นี่…” ลั่วซืออวี่ละล่ำละลักอยู่นานก็ยังพูดไม่ออก “คุณชายหลี่ ท่านนำโอสถวิเศษมาปลูกหรือ”
“อื้ม ใช้กลเม็ดเล็กน้อย นับว่าโตใช้ได้เลย” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง
เข
