ตอนที่ 52 คำใบ้ของคุณชายหลี่ เยลลี่นี้ไม่เลว
ความรู้สึกตกตะลึงยามที่โอสถวิเศษและหญ้าเซียนมากมายถึงเพียงนี้ล้อมรอบตนเองอยู่นี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเช่นไร
แต่กระนั้น สิ่งที่ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นคิดมิได้มีเพียงเท่านี้ พวกนางอดนึกถึงคำถามซึ่งถกเถียงกันในโรงน้ำชาไม่ได้
คุณชายหลี่มีผลท้อสวรรค์หรือไม่
บัดนี้พวกนางได้คำตอบของคำถามนี้แล้ว
ในบันทึกท่องประจิม ตำหนักสวรรค์มีสวนท้อสวรรค์แห่งหนึ่ง คุณชายหลี่คงไม่ได้มีสวนท้อสวรรค์เป็นของตนเองเหมือนกันหรอกกระมัง
นะ นะ น่า…น่าตกใจเกินไปแล้ว!
พวกนางเนื้อตัวสั่นเทิ่ม รู้สึกหนาววาบอย่างห้ามไม่อยู่
ในตอนนี้เอง เสี่ยวไป๋ก็เดินยกน้ำเข้ามา “แม่นางทั้งสอง เชิญดื่มน้ำ”
“ขอบคุณ”
ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นรับน้ำมาจากมือของเสี่ยวไป๋อย่างนอบน้อม รู้สึกประหลาดใจที่ได้รับความกรุณา
ฉินม่านอวิ๋นมองไปยังน้ำในถ้วย น้ำนี้ใสสะอาดบริสุทธิ์ บริเวณปากถ้วยมีอายปราณกำจายออกมา
‘เป็นธาราปราณจริงๆ ด้วย!’ ฉินม่านอวิ๋นกู่ร้องอยู่ในใจ ภายนอกแสร้งว่าสุขุมเยือกเย็น แท้จริงแล้วอดรนทนไม่ไหวแทบอยากยกถ้วยน้ำขึ้นมาจิบสักคำ
ดวงตะวันสาดแสงแผดเผา แต่น้ำนี้กลับไม่ได้รับผลกระทบใด มิหนำซ้ำยังเย็นเฉียบยามไหลเข้าปาก ประหนึ่งแพรไหม เติมเต็มริมฝีปากของตน จากนั้นก็สัมผัสปลายลิ้น ไอร้อนในร่างกายพลันมลายไปในชั่วพริบตา สมองโปร่งสบายขึ้นทันที
น้ำหยดหนึ่งไหลจากมุมปากไปตามลำคอขาวดุจเกล็ดหิมะของนา
