ง สัมผัสเย็นเฉียบทำให้หัวใจของนางสั่นไหว
อึกๆ
มุมปากของฉินม่านอวิ๋นยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายอันแห้งเหี่ยวก็ชุ่มชื่นขึ้นมา
อร่อย!
สมแล้วที่เป็นธาราปราณ!
นี่สิถึงเป็นผู้ยิ่งใหญ่ น้ำที่ดื่มยังเป็นถึงของล้ำค่าซึ่งทั่วไปไม่อาจเอื้อม
ความเปรมปรีดิ์ของการเป็นผู้ยิ่งใหญ่นั้นเหนือจินตนาการ
นางพลันรู้สึกเต็มตื้น อึกๆๆ ดื่มน้ำในถ้วยจนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว ยังคงไม่หนำใจ
หลี่เนี่ยนฝานจึงพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เสี่ยวไป๋ เติมน้ำให้แม่นางทั้งสองหน่อย”
ทั้งสองคนเป็นอะไรไป ชาติตระกูลไม่เลวนี่นา รีบร้อนดื่มน้ำยังพอทำเนา แต่ทำไมดื่มน้ำแล้วต้องยิ้มกรุ้มกริ่มแบบ
นี้ด้วยล่ะ
หรือว่าตนจะตาฝาดไป? หรือว่าพวกนางเมาน้ำเปล่า?
ฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่ก็รับรู้ได้ว่าตนเองเสียอาการ ก็รู้สึกขวยเขินอยู่สักหน่อย พูดเสียงค่อยใบหน้าแดงก่ำ “ขอบคุณคุณชายหลี่”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจ พวกเจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ”
“ข้าได้ยินเรื่องราวของคุณชายหลี่มามาก จึงขอร้องลั่วซืออวี่ให้พามาเยี่ยมเยียนคุณชาย” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ย
ขณะเดียวกัน นางก็หยิบขวดหยกใสออกมายื่นให้หลี่เนี่ยนฝานอย่างนบนอบ “นี่เป็นของพิเศษของสำนักข้า ขอคุณชายหลี่อย่าได้รังเกียจ”
นางมาเยือนเป็นครั้งแรก ย่อมไม่อยากมามือเปล่า
เพียงแต่นางเค้นสมองขบคิดอย่างหนัก ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะหยิบยื่นสิ่งใด
ปรมาจารย์ระดับนี้ ต่อให้เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกบำเพ็ญเซีย
