น ก็คงไม่อยู่ในสายตากระมัง
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ความจริงใจย่อมต้องเหมาะสม ฉะนั้นนางจึงนำของมีค่าที่สุดของตนออกมา
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง “เกรงใจเกินไปแล้ว มาก็มาแล้ว ยังนำของขึ้นชื่ออะไรมาด้วยหรือ”
เขาได้แปะป้ายในทันใดว่าฉินม่านอวิ๋นเป็นคนดี เป็นแม่นางน้อยที่รู้มารยาทเสียจริง
เป็นไปได้มากว่าจะเป็นผู้มีอารยะ ได้ยินเรื่องของตนจากลั่วซืออวี่ จึงได้ตามชื่อเสียงของฉันมา
หลี่เนี่ยนฝานรับขวดหยกมาจากฉินม่านอวิ๋น จึงพบว่าในขวดหยกมีของเหลวอยู่สิบกว่าหยด!
ทำไมถึงนับเป็นหยดน่ะหรือ ก็เพราะแต่ละหยดนั้นแบ่งแยกกันชัดเจน
นี่เป็นของเหลวที่พิสดารมากชนิดหนึ่ง ดูประหนึ่งหยดน้ำ แต่ใหญ่กว่าหยดน้ำทั่วไปอยู่ไม่น้อย ดูคล้ายกับเคลื่อน
ไหวได้ แต่ก็แบ่งตัวเป็นก้อนๆ พิลึกพิลั่นเสียจริง
ลั่วซืออวี่เห็นสิ่งของในขวดหยก ดวงตาคู่งามก็จ้องเขม็งอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจเต้นระรัว
หยาดน้ำแข็งทมิฬพันปี!
มารดาเถอะ หยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีสิบหยดเต็มๆ ร่ำรวยเกินไปแล้วกระมัง!
ต่อให้ฉินม่านอวิ๋นเป็นถึงเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียน นึกอยากมีหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีมากมายเพียงนี้ ก็ย่อมต้องใช้เวลาไม่น้อย
หลี่เนี่ยนฝานเทออกมาใส่มือเพื่อมองประเมิน จากนั้นจึงใช้ปากดูดดุนเบาๆ แล้วจึงงับเข้าปากไป
รสชาติไม่เลว เย็นๆ สดชื่นสบายปากดีนะ
ฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่จ้องมองหลี่เนี่ยนฝานกลืนหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีลงท้องไปอย่างง่ายดาย หน้าพลันเปลี่ยนสี พร้อ
