มพูดอย่างวิตกกังวล “คุณชายหลี่ ท่าน นั่น…”
“หืม? มีปัญหาอะไรหรือ” หลี่เนี่ยนฝานมองทั้งสองด้วยความสงสัย
เมื่อฉินม่านอวิ๋นเห็นหลี่เนี่ยนฝานไม่เป็นไร จึงเก็บคำพูดกลับไปทันใด “มะ ไม่มีอะไร…”
คลื่นยักษ์ถั่งโถมในใจของนางทันใด นั่นมันหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีเชียวนะ ในนั้นเจือปนแก่นน้ำแข็งทมิฬพันปี แม้ว่าจะเป็นของดี ทว่าหากผู้ที่มีพลังไม่ถึงขั้นมาแตะต้องโดยตรงย่อมถูกแช่แข็งจนบาดเจ็บ และต่อให้มีพลังถึงขั้นแล้ว ก็จำเป็นต้องเตรียมตัวเป็นอย่างดีก่อนกลืน จึงจะมั่นใจได้ว่าปลอดภัยหายห่วง
แต่ว่า นี่กลืนไปง่ายๆ เยี่ยงนี้เลยรึ
ฉินม่านอวิ๋นยิ้มขื่นอยู่ในใจอย่างเสียไม่ได้
ใช่แล้วละ ปรมาจารย์ระดับคุณชายหลี่ ปราณเหมันต์ของหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีจะไปคณามือหรือ เกรงว่าก็คงไม่ต่างอะไรกับน้ำแข็งธรรมดากระมัง
กลับเห็นหลี่เนี่ยนฝานสูดปาก ใบหน้าฉายแววคล้ายกับกำลังหวนระลึกถึงอดีต “นึกไม่ถึงว่าที่นี่จะมีเยลลี่ให้กินด้วย คิดถึงจังเลย”
“เยลลี่?” ลั่วซืออวี่ชะงักไป “คือสิ่งใดหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม “โอ้ เป็นขนมชนิดหนึ่ง เมื่อก่อนข้ากินเล่นบ่อยมาก เพียงแต่หลังจากมาที่นี่ก็ไม่ได้กินอีกเลย”
ขนม?
กินเล่น?
ฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่สมองแทบระเบิดแล้ว
เมื่อก่อนกินบ่อย เช่นนั้นก็ต้องหมายถึงตอนที่อยู่แดนเซียน หลังจากที่ลงมาบนโลกมนุษย์ก็ไม่ได้กินมานาน
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย ของล้ำค่าขั้นสุดของตน เป็นเพียงขนมกินเล่นแก้เบื่อในสายตา
