ของปรมาจารย์
ทว่าสิ่งที่น่ายินดีก็คือปรมาจารย์ชื่นชอบขนมนี้มาก
หลี่เนี่ยนฝานส่งขวดหยกให้กับต๋าจี่ ยิ้มเอ่ย “ต๋าจี่ เยลลี่นี้รสชาติไม่เลว เจ้าก็ลองดูสิ”
ต๋าจี่รับขวดหยกมาอย่างระแวดระวัง “คุณชายหลี่ ท่านชอบกิน เช่นนั้นข้าเก็บไว้ให้ท่านดีกว่า”
“เจ้าอย่าคิดว่าตนเองเป็นคนนอกสิ ถึงของนี้จะมีไม่มาก แต่จะให้ข้ากินหมดคนเดียวไม่ได้” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
คำใบ้!
คำใบ้มาแล้ว!
ฉินม่านอวิ๋นแทบจะโพล่งออกไปแล้วว่า ‘ถ้าหากคุณชายหลี่ชอบละก็ ครั้งหน้าข้าจะนำมาให้อีก’
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้กัดฟันพูดออกไป ในใจคำรามลั่น น้ำเสียงสั่นเครือ “กิน…กินตามสบาย!”
ใครบ้างจะรู้ว่ากว่าจะพูดคำนี้ออกมาได้ต้องเปลืองแรงไปมากเท่าใด
นี่คือหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีเชียวนะ อารามเต๋าหลินเซียนใช้เวลาสิบปีกว่าจะควบแน่นออกมาได้แต่ละหยด ล้ำค่าหาสิ่งใดเปรียบ
กินตามสบายนี่มาจากไหนกัน
อารามเต๋าหลินเซียนใกล้จะล้มละลายอยู่รอมร่อแล้ว
นางอวดอ้างเช่นนี้ ทั้งที่ยังไม่ได้ปรึกษาสำนักเสียด้วยซ้ำ
เพียงเพราะคำใบ้ของปรมาจารย์เป็นโอกาสทอง ไม่อาจลังเล!
‘เป็นคนดีจริงๆ!’
ความประทับใจที่หลี่เนี่ยนฝานมีต่อฉินม่านอวิ๋นพุ่งพรวดทันใด เด็กคนนี้สีหน้าอมทุกข์อยู่แท้ๆ แต่ก็ยังยอม
มอบของให้ตนอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว ใจต้องกว้างขนาดไหนกัน!
“เช่นนั้นก็ขอบคุณแม่นางฉินมาก” หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้ปฏิเสธ เขาเองก็ชอบกินเยลลี่จริงๆ นั่นแหละ ได้มาแล้วก็ไม
