ตอนที่ 47 ฮือๆๆ ท่านพี่กลายร่างจนโง่แล้วเนี่ย
เมิ่งจวินเหลียงมองฉินม่านอวิ๋น นัยน์ตาเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่ามีสายตาเฉียบแหลมบางอย่างซึ่งมองได้ทะลุปรุโปร่ง
เขาพูดเสียงเรียบว่า “เจ้าดูปุถุชนเหล่านั้น ดวงอาทิตย์ขึ้นเริ่มงาน ดวงอาทิตย์ตกก็พักผ่อน ตรากตรำอยู่บนโลกโลกีย์นับร้อยปี ผู้บำเพ็ญเซียนสูงส่ง แต่กลับอยู่ได้พันปีหมื่นปี! พวกเขาเองก็อยากรู้ว่าเพราะเหตุุใดตนถึงบำเพ็ญเซียนไม่ได้ เจ้าจะไปบอกพวกเขาไหม”
ร่างอรชรของฉินม่านอวิ๋นสั่นเทิ้ม ราวกับถูกไม้เรียวเคาะหัวให้ตื่นขึ้น นิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม
ในใจของนางมีคำตอบอยู่แล้ว
นั่นก็คือ…คุณสมบัติ!
คำตอบของบางคำถาม จำต้องมีคุณสมบัติเสียก่อนจึงจะรู้ได้
เช่นเดียวกับปุถุชนกลุ่มนี้ ถ้าหากพวกเขาไปรับคำสอน ผู้ที่มีคุณสมบัติสูงกว่าจะสามารถเข้าสำนักได้ ทว่าผู้ที่มีคุณสมบัติด้อยกว่า ก็มักจะถูกไล่ไปเพราะไร้ชะตา
พวกเขาย่อมต้องถามว่า ใช้สิ่งใดมาวัดว่าพวกเขาไร้ชะตา กระนั้นก็คงไม่มีใครมาให้คำตอบแก่พวกเขา
ฉินม่านอวิ๋นยอมรับว่าตนไม่มีทางแยแสคำถามอันน่าเบื่อเช่นนี้ของปุถุชนคนหนึ่งหรอก
นางขบกรามแน่น ค้อมกายคำนับบัณฑิตอีกครา พร้อมเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสได้โปรดให้คำตอบแก่ข้าด้วย!”
บัณฑิตเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “พลวัตระหว่างฟ้าดินมีกฎของมัน ข้าก็เพียงลอบสังเกตเท่านั้น ทว่าเหตุผลโดยละเอียด เกรงว่ามีเพียงผู้ที่กำหนดกฎกลุ่มนั้นถึงจะรู้”
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาม
