นไปยังปุถุชน ผู้มีชะตาเชิญเข้ามาเป็นศิษย์ติดตามข้า
กลับมาที่เรื่องครั้งก่อน ซุนหงอคงได้รับพระบัญชาจากเง็กเซียนฮ่องเต้ให้ดูแลสวนท้อสวรรค์ เทพผู้ยิ่งใหญ่(หงอคง)มองไปเล่นไปอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยถามผืนดิน ‘ต้นไม้นี้มีทั้งหมดกี่ต้น’ ผืนดินตอบว่า ‘มีสามพันหกร้อยต้น ด้านหน้าหนึ่งพันสองร้อยต้น ออกดอกออกผลน้อย สามพันปีสุกงอมครั้งหนึ่ง คนกินแล้วเข้าสู่วิถีเซียน ร่างกายแข็งแรง ตรงกลางหนึ่งพันสองร้อยต้น ออกดอกออกผลมาก หกพันปีสุกงอมครั้งหนึ่ง คนกินแล้วโบยบินเป็นเซียนบนสวรรค์ทันใด เป็นอมตะไม่แก่ชรา ด้านหลังมีหนึ่งพันสองร้อยต้น ลายสีม่วงแก่นสีแดง เก้าพันปีสุกงอมครั้งหนึ่ง คนกินแล้วอายุยืนยาวเทียบเท่าฟ้าดิน’ ซุนหงอคงได้ยินดังนั้น ก็ปลื้มปีติยินดี…”
ทุกคนในภัตตาคารล้วนใจจดใจจ่อ ไม่รู้ว่าผลท้อสวรรค์คืออะไรกันแน่
ฉินม่านอวิ๋นเดิมทียังสงวนท่าทีคิดจะเพียงลองดู แต่กลับไม่นึกว่าเพียงแค่อารัมภบทก็ดึงดูดนางได้แล้ว
ปากเล็กเผยอเล็กน้อย ฉายแววเหลือเชื่อ
ผลท้อสวรรค์? บนโลกนี้มีผลไม้เซียนชนิดนี้ได้อย่างไรกัน
กินหนึ่งผลแล้วสำเร็จเป็นเซียนได้เลยหรือ ยังจะต้องฝึกเซียนไปทำไมกัน
นางเพิ่งเคยได้ยินชื่อผลไม้เซียนนี้เป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้แค่คิดว่ามีอยู่จริงยังไม่กล้า
“ซืออวี่ สิ่งที่บัณฑิตคนนี้เล่าเป็นเรื่องจริงหรือ” นางถามขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ลั่วซืออวี่ได้ฟังอย่างเพลิดเพลิน ทันทีที่ถูกรบกวนก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง
