ตอนที่ 43 คนสุรุ่ยสุร่าย
สิ่งที่สำคัญที่สุดของการบำเพ็ญเซียนคืออะไร
ไม่ใช่พลังปราณ ไม่ใช่พรสวรรค์ หากแต่เป็นการตื่นรู้ในมรรคา!
มรรคาเป็นพื้นฐานของการบำเพ็ญเซียน ตราบใดที่ประจักษ์แจ้งในมรรคามากพอ จึงจะทะลวงช่วงคอขวดไปได้
บางคนมีคุณสมบัติในการบำเพ็ญเพียรเลิศล้ำ ทรัพยากรพร้อมสรรพ ทว่าความตื่นรู้ในมรรคาไม่เพียงพอ เช่นนั้นก็อาจติดแหง็กอยู่ที่ระดับนั้นไปชั่วชีวิต!
ฉะนั้นการทะลวงช่วงคอขวด จึงจะเป็นความยากในความยาก!
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมาก การเผชิญช่วงคอขวดอันลำบากแสนสาหัสนั้นย่อมหมายถึงทั้งชีวิต!
และหากไม่ตื่นรู้ในมรรคามากพอแต่ยังดันทุรังจะก้าวข้ามช่วงคอขวดไป เช่นนั้นวิถีทางก็จะบิดเบือนไป ย่างเข้าสู่วิถีมารได้ง่าย และจิตมารเข้าแทรก โดยทั่วไปจุดจบมักไม่น่าพิสมัยเท่าไรนัก!
อย่างไรก็ดี น้ำชาเพียงจอกเดียวก็ทำให้คนตื่นรู้ในมรรคาได้เชียวหรือ?!
แม้ว่าฉินม่านอวิ๋นจะมาจากอารามเต๋าหลินเซียน เห็นโลกมามาก ในยามนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อ นึกว่าตนตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน
พลังปราณในทั้งโถงใหญ่โกลาหลขึ้นทันใด พลังปราณพุ่งเข้ามารวมกันในโถงกลางราวกับถูกแรงดึงดูดบางอย่าง
สายตาของจักรพรรดิลั่วและฉินม่านอวิ๋นเคลื่อนไปหยุดที่ลั่วซืออวี่ซึ่งยังคงหลับตาพริ้มอยู่พร้อมกัน
กำลังจะ…ทะลวงขั้นแล้ว!
แสงสีทองชั้นแล้วชั้นเล่าลอยล่องรอบกายลั่วซืออวี่ ในชั่วพริบตาเดียว รัศมีสีทองเหล่านี้ก็อัดแน่นกลายเป็นเปลว
เพลิงสีทอง นั่นค
