“ท่านแน่ใจหรือว่าจะมอบเมล็ดพันธุ์นี้ให้ข้า” หลี่เนี่ยนฝานถาม
เขาสนใจเมล็ดพันธุ์นี้มาก อยากรู้เหลือเกินว่ามันจะงอกออกมาเป็นอะไร
จ้าวซานเหอเห็นหลี่เนี่ยนฝานสนอกสนใจ ก็พลันตื่นเต้นยกใหญ่ เต็มตื้นอยู่ในใจ จึงรีบบอก “คุณชายหลี่ เมล็ดพันธุ์นี้อยู่ในมือข้าก็ไม่มีประโยชน์อันใด ไม่อาจรู้ได้ว่าจะตายเมื่อไหร่ มอบให้ท่านถึงจะคู่ควรกว่า!”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิด พยักหน้าพูดว่า “ก็จริง หากจะเพาะเมล็ดพันธุ์นี้จำต้องใช้ความพยายามสักหน่อย เกรงว่าคนไม่มากนักจะทำได้ ถ้าปล่อยให้ตายไปแบบนี้ก็น่าเสียดายแย่ เช่นนั้นข้ารับไว้ก็แล้วกัน”
เมล็ดพันธุ์นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แม้แต่ปรมาจารย์ยังต้องพยายาม เช่นนั้นสำหรับคนอื่นแล้วคงจะยิ่งทำไม่ได้เข้าไปใหญ่
จ้าวซานเหอไม่อาจเก็บซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้า เมล็ดพันธุ์นี้เมื่ออยู่ในมือเขาก็ไร้ประโยชน์ นึกไม่ถึงเลยว่าปรมาจารย์จะถูกอกถูกใจ ครั้งนี้สำเร็จแล้ว นับเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่!
คนอื่นๆ ล้วนแต่อิจฉาจนตาเขียวปั้ด ในใจเดือดปุดๆ ช่างเป็นคนที่โชคเข้าข้างเสียจริง
ไม่ทันไร สถานการณ์ก็เข้าสู่ความเงียบงัน
หลี่เนี่ยนฝานนั่งลงบนเก้าอี้ มองไปยังห้าคนฝั่งตรงข้าม
เขากำลังรอให้พวกไป๋อู๋เฉินเอ่ยป
