กลางป่า จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่เห็นเหตุการณ์นี้ทั้งหมด ตะลึงงันจนนิ่งไป
สองตาเบิกกว้างด้วยความอึ้งงัน มุมมองต่อโลกพลิกคว่ำไปหลายตลบ
“ขะ ขะ เขา…” ลั่วซืออวี่ริมฝีปากสั่นระริก จนคำพูดเสียแล้ว
เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกัน
แค่ชี้นิ้วไปเรื่อยเปื่อยก็ทำให้ราชาปีศาจสองตนกลับคืนร่างเดิมได้เลยหรือ
นี่มันพลังอะไรกัน โลกบำเพ็ญเซียนมีตบะชั้นสูงเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
ที่แน่ใจได้เรื่องหนึ่งก็คือ นี่ไม่ใช่การบำเพ็ญเซียน!
“ไม่ต้องพูด! บัณฑิตผู้นี้ก็คือคนที่เรียกตนเองว่าเป็นเด็กรับใช้ของคุณชายหลี่” จักรพรรดิลั่วกล่าวเสียงขรึม สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความตะลึงลานของเขาไม่ได้น้อยไปกว่าลั่วซืออวี่ ภาพฉากเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัว ยากจะลืมเลือนไปตลอดกาล
โลกนี้อันตรายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ขาใหญ่ล้วนแต่ชอบแสร้งเป็นปุถุชนอย่างนั้นหรือ ต่อไปตนเองพบเจอปุถุชนย่อมต้องเกรงใจสักหน่อย
“กร็อบแกร็บๆ!”
เมิ่งจวินเหลียงเดินเท้าเปล่า เหยียบย่ำบนพื้นลงเขาไป
ลั่วซืออวี่และจักรพรรดิลั่วล้วนไม่กล้าขยับเขยื้อน มองบัณฑิตคนนี้เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
“พวกท่านเป็นแขกของคุณชายหลี่หรือ” เมิ่งจวินเหลียงหยุดยืน เอ
