่ยปากถาม
เม็ดเหงื่อใสผุดขึ้นบนหน้าผากของจักรพรรดิลั่ว เขาแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น แท้จริงแล้วหัวใจเต้นระส่ำสุดชีวิต
คนแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
เขาเค้นรอยยิ้มเปี่ยมไมตรีจิต กล่าวว่า “ใช่…ใช่แล้ว”
“อิจฉาพวกท่านเหลือเกิน ได้ไปนั่งเป็นแขกของคุณชายหลี่ ไม่รู้ว่าต้องบำเพ็ญเพียรสักกี่ปีกี่ชาติจึงจะมีวาสนาเช่น
นี้” ในใจของเมิ่งจวินเหลียงเศร้าสร้อยเหลือคณา พูดต่อว่า “พวกท่านต้องรักษาไว้ให้ดี”
หลี่เนี่ยนฝานไม่คิดจะเชิญตนเข้าบ้านเลยด้วยซ้ำ ดูแล้วการตื่นรู้ของเขาทำให้คุณชายหลี่ผิดหวังจริงๆ ด้วย
จักรพรรดิลั่วรีบกล่าวอย่างถ่อมตัว “คุณชายหลี่เป็นถึงปรมาจารย์ พวกข้ามีโชคถึงได้เข้าไปคอยรับใช้ ย่อมต้องรักษาโอกาสนี้ให้ดี”
เมิ่งจวินเหลียงพยักหน้า สาวเท้าผ่านข้างกายพวกเขาไป
ลั่วซืออวี่กัดฟันกรอด สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ ขอถามสักหน่อย…ข้าขอยืมอ่านบันทึกท่องประจิมได้ไหม”
เมิ่งจวินเหลียงชะงักฝีเท้าลง ยิ้มเอ่ย “ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ข้าเตรียมดำเนินรอยตามบันทึกท่องประจิม เริ่มต้นจากที่นี่ มุ่งหน้าสู่ทิศประจิม ทำความเข้าใจโลกไปพลาง เผยแผ่คำสอนในบันทึกท่องประจิมไปพลาง”
ความกริ่งเกรงที่ลั่วซืออวี่มีต่อบัณฑิตผู
