ล้ำเกินไป นางจึงหยุดไม่ได้
“อึกๆๆๆ”
ปากของนางดูดน้ำแตงโมลงลำคอเข้าไปในร่างกายของนาง
ความรู้สึกนี้ช่างดีจริงๆ พลอยทำให้นางหยุดไม่ได้
กว่านางจะได้สติกลับมา น้ำแตงโมก็เหลือเพียงก้นแก้วแล้ว
ต๋าจี่หน้าแดงระเรื่อ พูดอย่างขวยเขินว่า “ขออภัย น้ำแตงโมนี้อร่อยเหลือเกิน ข้าห้ามตนเองไม่อยู่…”
หลี่เนี่ยนฝานได้ยินก็กล่าวกลั้วหัวเราะ “เจ้าชอบก็ดีแล้ว”
วันต่อมา ท้องฟ้าส่องแสงรำไร
หลี่เนี่ยนฝานก็ตื่นนอนแต่เช้าเพื่อไปต้มยาให้ต๋าจี่
ยามที่เขาเปิดประตูใหญ่เรือนสี่ประสานออก กลับตะลึงค้างไปเล็กน้อย พลางมองไปยังบัณฑิตซึ่งนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่หน้าประตูด้วยความประหลาดใจ
วันนี้เขาไม่เหมือนครั้งก่อน แม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้สวมใส่ เท้าเปรอะเปื้อนเศษดินเศษหญ้า ดูแล้วคงจะเดินเท้าเปล่ามา
เมิ่งจวินเหลียงจิตใจล่องลอยไป ดวงตาทั้งคู่เหม่อลอยไร้จิตวิญญาณ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝาน เขาถึงได้สติกลับมา พร้อมพูดอย่างนอบน้อม “คำนับคุณชายหลี่”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่หรือ” หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
หมอนี่สติสตังไม่ค่อยจะดี เช้าตรู่แบบนี้มาโผล่ที่หน้าบ้านตนเอง ทำเอาหลี่
